Κυριακή, 21 Σεπτεμβρίου 2008

KΩΣΤΑΣ ΓΕΩΡΓΑΚΗΣ


ΚΩΣΤΑΣ ΓΕΩΡΓΑΚΗΣ 

23 Αυγούστου 1948 Κέρκυρα, Ελλάδα  - 19 Σεπτεμβρίου 1970 Γένοβα, Ιταλία

 Δεν είναι ευρέως γνωστή η περίπτωση του Κώστα Γεωργάκη, του Ήρωα που αυτοπυρολήθηκε στην Γένοβα της Ιταλίας στίς 19 Σεπτεμβρίου του 1970 για την Δημοκρατία και την ελευθερία. Ενός ανθρώπου που στα 22 του χρόνια αποφάσισε να δώσει τέλος στήν ζωή του, ανυστερόβουλα, γιατί δεν άντεχε να ζει ξέροντας οτι στήν πατρίδα του κυβερνούν παρανοικοί, φασίστες, προσκυνημένοι και τύραννοι...Αισθήματα βαθιάς συγκίνησης με κυρίευσαν όταν είδα το άγαλμά του στην ιδιαίτερη πατρίδα του την Κέρκυρα απο όπου παραθέτω και την φωτογραφία. Δεν θα ήθελα να γράψω το βιογραφικό του Κώστα Γεωργάκη απο αυτό εδω το βήμα, θα ήθελα να πω 2 λέξεις σε όλους όσους τον ξέχασαν και έκαναν γαργάρα την μεγάλη του θυσία! Ντροπή σας! Ας είναι αυτό εδω το σημείωμα μια πολύ μικρή τιμή στην μνήμη του Μεγάλου αυτού Έλληνα. Παραθέτω τα λόγια του Κώστα Γεωργάκη μέσα απ' το γράμμα πρός τον πατέρα του το βράδυ της 18 Σεπτεμβρίου. «Αγαπημένε μου πατέρα. Συγχώρεσέ μου αυτή την πράξη, χωρίς να κλάψεις. Ο γιος σου δεν είναι ένας ήρωας. Είναι ένας άνθρωπος, όπως οι άλλοι, ίσως με λίγο φόβο παραπάνω. Φίλησε τη γη μας για μένα. Μετά από τρία χρόνια βίας δεν αντέχω άλλο. Δε θέλω εσείς να διατρέξετε κανέναν κίνδυνο, εξαιτίας των δικών μου πράξεων. Αλλά εγώ δεν μπορώ να κάνω διαφορετικά παρά να σκέπτομαι και να ενεργώ σαν ελεύθερο άτομο. Σου γράφω στα ιταλικά για να προκαλέσω αμέσως το ενδιαφέρον όλων για το πρόβλημά μας. Ζήτω η Δημοκρατία. Κάτω οι τύραννοι. Η γη μας που γέννησε την ελευθερία θα εκμηδενίσει την τυραννία! Εάν μπορείτε, συγχωρέστε με. Ο Κώστας σου».

Stendoras

Πέμπτη, 18 Σεπτεμβρίου 2008

ΜΕΛΙΝΑ ΜΕΡΚΟΥΡΗ



Η Μελίνα Μερκούρη υπήρξε γυναίκα και άνθρωπος πρότυπο. Ήταν χωρίς υπερβολή η σπουδαιότερη και μεγαλύτερη Ελληνίδα του αιώνα που πέρασε, όσο και αν αυτός ο τίτλος φαντάζει τόσο βαρυσήμαντος και αβάσταχτος, νομίζω ότι της αξίζει. Ήταν μέσα στους πέντε έξι ανθρώπους που μας έκαναν να αισθανόμαστε υπερήφανοι που ζούμε σ’ αυτή τη χώρα. Σφράγισε τον Ελληνικό και όχι μόνο πολιτισμό ανεξίτηλα. Υπήρξε ογκόλιθος της τέχνης, του θεάτρου, του κινηματογράφου και της μουσικής, αλλά το σημαντικότερο είναι ότι δίδαξε ήθος στην μεταπολιτευτική σκηνή της χώρας όσο ελάχιστοι. Το σπάνιο ήθος της θα έπρεπε να μας κάνει να μελαγχολούμε γι’ αυτήν αν λάβουμε υπόψη μας την κατάσταση του σημερινού κοινοβουλίου και της κεντρικής πολιτικής σκηνής. Το 1967, χρονιά επιβολής της δικτατορίας των συνταγματαρχών ο Σ.Παττακός την ανακήρυξε εχθρό του λαού και της αφαιρέθηκε η Ελληνική ιθαγένεια. Με έδρα την Γαλλία τότε ξεκίνησε την Οδύσσεια της αντίστασης κατά της δικτατορίας σε ολόκληρο τον κόσμο με εκατοντάδες συναυλίες πολιτικού τραγουδιού, διαδηλώσεις διαμαρτυρίας, συναντήσεις με πολιτικούς παράγοντες, καλλιτέχνες και Έλληνες μετανάστες, συνεντεύξεις σε ραδιόφωνα και τηλεοράσεις, όλα σχετικά με την προβολή του Ελληνικού ζητήματος στην παγκόσμια κοινή γνώμη. Στην μεταπολίτευση πρωτοστάτησε στον αγώνα για την επιστροφή των Ελγινείων στην χώρα μας και αν κάποτε επιστραφούν έστω και για λόγους πολιτικών και κομματικών συμφερόντων θα το χρωστάμε σ’ αυτήν. Δυστυχώς οι περισσότεροι ανώνυμοι και επώνυμοι τείνουν να την θυμούνται μια φορά τον χρόνο, την ημέρα επετείου του θανάτου της και σπάνια σε ανύποπτες στιγμές, λέγοντας την κοινότυπη λέξη ότι η Μελίνα είναι αθάνατη, θα προτιμούσα να ισχύει η λέξη αλησμόνητη, είναι το λιγότερο που θα μπορούσαμε να κάνουμε γι’ αυτήν… Για την ιστορία παραθέτω ολόκληρη την φιλμογραφία της και τα τραγούδια που σφράγισε με την ερμηνεία της.

ΦΙΛΜ

1955: ‘‘ΣΤΕΛΛΑ’’ του Μιχάλη Κακογιάννη
1956: ‘‘Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΞΑΝΑΣΤΑΥΡΩΝΕΤΑΙ’’ του Ζυλ Ντασσσέν
1957: ‘‘Η ΤΣΙΓΓΑΝΑ ΚΑΙ Ο ΤΖΕΝΤΛΕΜΑΝ’’ του Τζότζεφ Λόουζι
1958: ‘‘Ο ΝΟΜΟΣ’’ του Ζυλ Ντασσέν
1960: ‘‘ΠΟΤΕ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ’’ του Ζυλ Ντασσέν
1961: ‘‘ΖΗΤΩ Ο ΕΡΩΤΑΣ’’ του Κλοντ Οτάν Λάρα
‘‘Η ΔΕΥΤΕΡΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑ’’ του Βιτόριο ντε Σίκα
‘‘ΦΑΙΔΡΑ’’ του Ζυλ Ντασσέν
1963: ‘‘ΟΙ ΝΙΚΗΤΕΣ’’ του Καρλ Φόρμαν
1964: ‘‘ΤΟΠ ΚΑΠΙ’’ του Ζυλ Ντασσέν
1965: ‘‘ΤΑ ΜΗΧΑΝΙΚΑ ΠΙΑΝΑ’’ του Χουάν Αντόνιο Μπάρντεμ
1966: ‘‘ΚΑΠΟΙΟΣ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΠΕΘΑΝΕΙ’’ των Ρόναλντ Νιμ Οουεν
‘‘10:30, ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΒΡΑΔΥ’’ του Ζυλ Ντασσέν
1969: ‘‘ΣΙΚΑΓΟ ΣΙΚΑΓΟ’’ του Νόρμαν Τζούισον
1970: ‘‘ΥΠΟΣΧΕΣΗ ΤΗΣ ΑΥΓΗΣ’’ του Ζυλ Ντασσέν
1973: ‘‘ΔΟΚΙΜΗ’’ του Ζυλ Ντασσέν
1974: ‘‘ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΡΚΕΤΟ’’ του Γκάι Γκριν
1976: ‘‘ΑΣΧΗΜΕΣ ΣΥΝΗΘΕΙΕΣ’’ του Μάικλ Λίντσει Χονγκ
1978: ‘‘ΚΡΑΥΓΗ ΓΥΝΑΙΚΩΝ’’ του Ζυλ Ντασσέν

ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ

‘‘ΑΓΑΠΗ ΠΟΥ’ ΓΙΝΕΣ ΔΙΚΟΠΟ ΜΑΧΑΙΡΙ’’ του Μάνου Χατζιδάκι
‘‘Ο ΜΗΝΑΣ ΕΧΕΙ ΔΕΚΑΤΡΕΙΣ’’ του Μάνου Χατζιδάκι
‘‘Η ΠΡΟΔΟΣΙΑ’’ του Μάνου Χατζιδάκι
‘‘ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΠΕΙΡΑΙΑ’’ του Μάνου Χατζιδάκι
‘‘ΧΑΡΤΙΝΟ ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΑΚΙ’’ του Μάνου Χατζιδάκι
‘‘Τ’ ΑΛΟΓΟ ΤΟΥ ΟΜΕΡ ΒΡΥΩΝΗ’’ του Μάνου Χατζιδάκι
‘‘Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΤΗΣ ΠΑΡΘΕΝΟΥ’’ του Μάνου Χατζιδάκι
‘‘ΤΟ ΜΕΤΩΠΟ’’ του Μίκη Θεοδωράκη
‘‘Ο ΜΑΚ ΜΕ ΤΟ ΜΑΧΑΙΡΙ’’ του Κούρτ Βάιλ
‘‘ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΗΣ ΜΠΑΡΜΠΑΡΑ’’ του Κούρτ Βάιλ


Stendoras

PACO PENA - Η ΜΑΓΙΑ ΤΟΥ ΦΛΑΜΕΝΚΟ 2

video

PACO PENA - Η ΜΑΓΙΑ ΤΟΥ ΦΛΑΜΕΝΚΟ

video

Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΙΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΙΣΤΙΚΗ ΒΟΗΘΕΙΑ ΣΤΗΝ ΑΦΡΙΚΗ

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

1)Μια εμπειρία

Μπαίνω στο αυτοκίνητο μου τρέχοντας θέλοντας να προλάβω τα καταστήματα ανοιχτά για να καταθέσω ένα μεγάλο ποσό από το μισθό μου στις επίπλαστες ανάγκες με τις οποίες καθημερινά ¨βομβαρδίζομαι¨ από τα ΜΜΕ,πρέπει να προσέχω όμως και το αυτοκίνητό μου – το οποίο φαντάζει ωραίο στα μάτια όλων των φίλων και των γειτόνων μου- τώρα που θα βγω στους ειρηνικούς δρόμους της Αθήνας και θα συναντήσω τους καθημερινούς ιππότες της ασφάλτου με τα γρήγορα και ακριβά τους αυτοκίνητα,μήπως και τρακάρω.
Ουφ έφτασα ! πρώτη στάση το μεγάλο καφέ στην οδό Πανεπιστημίου.
Κάθομαι. Τι καφέ να διαλέξω; Έχει πολλές ποικιλίες και εγώ συνεχίζω να ¨βομβαρδίζομαι¨, ποικιλία από τη Γαλλία, την Ιταλία,τη Βραζιλία; Δεν βαριέσαι σκέφτομαι,ότι καφέ και να πιώ όσο και να κάνει εγώ εδώ ήρθα για καφέ με τις φιλενάδες μου και κανένα αστειάκι. Έτσι δεν κάνουν τα καλά κορίτσια του δυτικού κόσμου ;! εξάλλου τι ευρωπαία είμαι;
Η ώρα έχει περάσει για τα καλά και μετά από μια κοπιαστική μέρα στους πολύβοους δρόμους της πρωτεύουσας, με τους ωραίους κήπους και τα συντριβάνια ήρθε η ώρα να επιστρέψω σπίτι.
Ένα αφρόλουτρο με τα αιθέρια έλαια που αγόρασα από το πολυόροφο κατάστημα στο κέντρο της Αθήνας έιναι ότι πρέπει για την ξεκούρασή μου. Γεμίζω λοιπόν τη μπανιέρα με άφθονο νερό και αφήνομαι στις ρόζ και κίτρινες μπουρμπουλήθρες. Χτυπά το τηλέφωνο, με ειδοποιούν ότι το βράδυ με έχουν καλέσει σε ένα Αιθιοπικό εστιατόριο. Αιθιοπικό ;! αλήθεια τι τρώνε άραγε εκεί ;

2) Η αλήθεια

Το παραπάνω κείμενο λίγο πολύ σε όλους μας θυμίζει την καθημερινότητά μας,μια καθημερινότητα που τους περισσότερους από εμάς μας έχει κάνει ψεύτικους και εγωιστές. Αναρωτηθήκαμε ποτέ έστω και για μια στιγμή την ώρα που εμείς πίνουμε τον καφέ μας πόσα παιδια πεθαίνουν από πείνα και δίψα στις χώρες του τρίτου κόσμου;
Πόσες γυναίκες πεινασμένες και δειψασμένες και αυτές αγωνιούν όχι για το αν γρατζουνιστεί το ακριβό τους αυτοκίνητο ή αν θα ταιριάζει η καινούργια τους τσάντα με τα πανάκριβα παπούτσια τους αλλά για το αν θα ζήσουν τα παιδιά τους από τις φοβερές ασθένειες που μαστίζουν τις χώρες τους;
Γιατί όμως ονομάζεται τρίτος κόσμος ; ποιος είναι ο δεύτερος και ποιος ο πρώτος ;
Χώρες του πρώτου κόσμου είναι τα βιομηχανικά κράτη της Ευρώπης, ΗΠΑ,Αυστραλασία,Ιαπωνία(Giddens Antony,Κοινωνιολογία σελ 120,εκδόσεις Gutenberg)
Χώρες του δεύτερου κόσμου λέγονται οι χώρες της πρώην ΕΣΣΔ,Ανατολική Ευρώπη,τσεχοσλοβακία,Πολωνία(ο.π σελ 120-121)
Τέλος χώρες του τρίτου κόσμου είναι οι περισσότερες χώρες της Αφρικής και χώρες της νότιας Αμερικής (ο.π σελ 121)
Στα πλαίσια αυτής εδώ της εργασίας θα δειχτούν οι πολιτικές της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η Αφρική (σίτιση,στέγαση,μετανάστευση,επιδημιες κλπ), θα δειχτεί ποια οργάνωση της Ευρωπαϊκής Ένωσης αναλαμβάνει όλες αυτές τις δραστηριότητες,τα προγράμματα δράσης τα οποία ακολουθήθηκαν, και τι προβλέπει η Ευρωπαϊκή Ένωση για τα προσεχή χρόνια. Επίσης στις τελευταίες σελίδες υπάρχουν κάποιες φωτογραφίες που δείχνουν την κατάσταση σε κάποιες περιοχές της Αφρικής και κάποιες στατιστικές.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΡΩΤΟ

1) Η Ευρωπαϊκή ένωση

Η Ευρώπη είναι ένα μωσαϊκό που αποτελέιται από ποικίλους και διαφορετικούς λαούς.. Η επιτροπή της Ευρωπαϊκής Ένωσης που βρίσκεται στις Βρυξέλλες πέρνει καθημερινά πολλές αποφάσεις για να καλύψει τις ανάγκες όλων των χωρών από τις οποίες αποτελείται. Ένας τομέας με τον οποίο ασχολείται είναι και η ανθρωπιστική βοήθεια.
Βρίσκεται στο κέντρο ενός δικτύου του οποίου ρόλος είναι η ελάφρυνση της ανθρώπινης δυστυχίας. Στόχος είναι η παροχή άμεσης βοήθειας στα άτομα που τη χρειάζονται,ανεξάρτητα από τη φυλή,τη θρησκεία ή της πολιτικές πεποιθήσεις, ή από το κατα πόσον η κρίση προκλήθηκε από ανθρωπογενείς συγκρούσεις ή από φυσικές καταστροφές (www.europa.com)
Αναλαμβάνει δραστηριότητες ανθρωπιστικής βοήθειας σε παγκόσμια κλίμακα και ορισμένες φορές μακριά από τις κάμερες των διεθνών μέσων μαζικής ενημέρωσης στις λεγόμενες λησμονημένες περιοχές κρίσεων και σε περιοχές όπου οι συγκρούσεις οδήγησαν και σε περιόδους αστάθειας.(ο.π)
Η ΕΕ αξιοποιεί επίσης την εμεπιρία που έχει αποκτήσει για να προωθήσει τα προγράμματα ετοιμότητας για την αντιμετώπιση καταστροφών σε χώρες υψηλού κινδύνου και σε σιεσμογενείς περιοχές ευπρόσλητες σε τυφώνες,πλημμύρες ή ξηρασίες. Οι πλέον πρόσφατες δράσης της το 2007 αφορούσαν τη χορήγηση έκτακτης βοήθειας για τα θύματα των πλημμυρών στη νότια Ασία και στην Αφρική,από την Αιθιοπία στα ανατολικά εώς την Γκάνα και το Τόγκο στα δυτικά.(οπ)

2) Ο ρόλος της ECHO

Η Yπηρεσία Aνθρωπιστικής Bοήθειας (ECHO) της ευρωπαϊκής ένωσης είναι υπεύθηνη για την διαχείρηση των κοινοτικών προγραμμάτων ανθρωπιστικής βοήθειας.
Από τη σύστασή της το 1992 οι δραστηρίοτητες της αντικατροπτίζουν την ολοένα και συχνότερη εμφάνιση σοβαρών κρίσεων σε ολόκληρο τον κόσμο, αλλά και την προθυμία της Ε.Ε να πρωτοστατεί στην παροχή βασικού εξοπλισμού και αξειδικευμένης βοήθειας στα θύματα. Τα τελευταία χρόνια, ο μέσος ετήσιος προϋπολογισμός της ECΗΟ υπερβαίνει τα 600 εκατομμύρια ευρώ. Το 75% του προϋπολογισμού αυτού διατίθεται για την Αφρική και την Ασία.
Η ECHO θεωρεί ως πρωταρχικό της καθήκον να συμπαρίσταται στα θύματα των καταστροφών: Να συμβάλλει στην διάσωση και στην διαφύλαξη της ζωής, στην μείωση της δυστυχίας και στη προστασία της ακεραιότητας και της αξιοπρέπειας των πληγέντων ατόμων.
Οι προμήθειες έκτακτης ανάγκης μπορεί να περιλαμβάνουν σκηνές, κουβέρτες και αλλά βασικά αγαθά, όπως τρόφιμα, φάρμακα, ιατρικό εξοπλισμό, συστήματα καθαρισμού των υδάτων και καύσιμα. Η ECHO χρηματοδοτεί επίσης ιατρικές ομάδες, εμπειρογνώμονες για την Εκκαθάριση ναρκοπεδίων, έργα στον τομέα των μεταφορών και υλικοτεχνική υποστήριξη. από το 1992, έχει Αναλάβει δράση σε περισσότερες από 100 χώρες σε ολόκληρο τον κόσμο.(www.europa.eu)
Οι αποφάσεις χρηματοδότησης λαμβάνονται καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους, με βάση τις εκτιμήσεις των αναγκών και τις συγκεκριμένες προτάσεις που υποβάλλουν οι εταίροι. Η Επιτροπή διαθέτει ευρύ φάσμα μέσων, τα οποία προσφέρουν τη δυνατότητα ευέλικτης προσέγγισης, προσαρμοσμένης στα διάφορα είδη ανθρωπιστικών κρίσεων.
• Το γενικό σχέδιο είναι ένα συνολικό στρατηγικό πλαίσιο δράσης σε συγκεκριμένη χώρα ή περιοχή. Η Επιτροπή χρησιμοποιεί αυτό το μέσο παρέμβασης όταν η ανάγκη για ανθρωπιστική βοήθεια εξακολουθεί να παραμένει για μεγάλο χρονικό διάστημα. Αυτό συμβαίνει συχνά σε περίπτωση μακροχρόνιας σύγκρουσης. Σημαντικό μέρος της διαδικασίας σχεδιασμού αποτελεί ο συντονισμός με τα προγράμματα των κρατών μελών και άλλων δωρητών και υπηρεσιών. Αφού καταρτισθεί το γενικό σχέδιο, και πριν από την τελική απόφαση της Επιτροπής, υποβάλλεται για γνωμοδότηση στην Επιτροπή Ανθρωπιστικής Βοήθειας που απαρτίζεται από αντιπροσώπους των κρατών μελών.
• Επιμέρους αποφάσεις λαμβάνονται σε περιπτώσεις νέων καταστάσεων έκτακτης ανάγκης και επιπρόσθετων αναγκών που δεν καλύπτονται από τα γενικά σχέδια.
• Η απόφαση επείγουσας παρέμβασης είναι το μέσο που χρησιμοποιείται για ανταπόκριση σε πολύ στενά χρονικά πλαίσια (εντός 72 ωρών) σε αιφνίδιες κρίσεις. Σε περίπτωση κυκλώνα ή σεισμού, είναι θέμα ζωτικής σημασίας να παρασχεθεί βοήθεια, όπως τροφή, καταλύματα, κουβέρτες, ζεστά ρούχα και φάρμακα, μέσα σε λίγες ώρες.( www.europa.eu)

3) Tο δίκτυο

Η ΕΕ και η ECHO δεν μπορούν από μόνες τους να συγκεντρώσουν τους απαιτούμενος πόρους για την παροχή βοήθειας έκτακτης ανάγκης, την εξασφάλιση ομάδων διάσωσης, τη δημιουργία κινητών νοσοκομείων για την αντιμετώπιση έκτακτων αναγκών και για την εγκατασταση προσωρινών συστημάτων επικοινωνίας.
Για τον λόγο αυτό, η ECHO χρηματοδοτεί και συντονίζει αυτές τις ενέργειες, αναθέτοντας όμως παράλληλα σε ανθρωπιστικούς εταίρους της – μη κυβερνητικές οργάνωσης (ΜΚΟ), ειδικευμένες υπηρεσίες του ΟΗΕ και τον διεθνή Ερυθρό Σταυρό- την προμήθεια τροφίμων και εξοπλισμού, καθώς και την υλοποίηση προγραμμάτων έκτακτης βοήθειας. Τα τελευταία χρόνια, περίπου τα δύο τρίτα της ανθρωπιστικής βοήθειας που διέθεσε η ΕΕ διοχετεύθηκαν μέσω ΜΚΟ,20% περίπου μέσω υπηρεσιών του ΟΗΕ και 10% Μέσω της διεθνούς επιτροπής Ερυθρού σταυρού (ΔΕΕΣ) και των εθνικών ο οργανώσεων του ερυθρού σταυρού και της Ερυθρας ημισελήνου.
Κάθε εταίρος αναλαμβάνει το δικό του το ρόλο. Οι ΜΚΟ παρεμβαίνουν συνήθως σε περιοχές που πλήττονται από εμφύλιο πόλεμο, και στις οποίες δεν μπορούν να παρέμβουν οι οργάνωσης του ΟΗΕ ή ο Ερυθρός Σταυρός. Σε πολυσύνθετες κρίσεις που αφορούν εκτεταμένες περιοχές και μεγάλης κλίμακας μετακινήσεις πληθυσμών, μόνο σημαντικές οργάνωσης του ΟΗΕ όπως το Παγκόσμιο ΕπισιτιστικόΠρόγραμμα ή η Ύπατη αρμοστεία του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες είναι σε θέση να διοχετεύουν μεγάλες ποσότητες βοήθειας σε όλα τα θύματα. Η ΔΕΕΣ με υπηρεσίες σε ολόκληρο τον κόσμο, είναι συνήθως η ο οργάνωση που μπορεί να μεταφέρει ταχύτερα την βοήθεια σε περιοχές που έχουν πληγεί από απροσδόκητες φυσικές καταστροφές.(www.europa.eu)

4)Mηχανισμοί παροχής βοήθειας

Η ένωση παρέχει 3 κυρίως μορφές ανθρωπιστικής βοήθειας: Έκτακτη βοήθεια,επισιτιστική βοήθεια και βοήθεια για τους πρόσφυγες που έχουν εγκαταλείψει περιοχές συγκρούσεων, καθώς και για άτομα που έχουν μετακινηθεί στο εσωτερικό μιας χώρας ή περιοχής που βρίσκεται σε εμπόλεμη κατάσταση.

• Η έκτακτη βοήθεια παρέχεται σε χρήμα για την αγορά και τη διάθεση βασικών αγαθών, όπως φάρμακα, τροφιμα και καταλύματα, ή για τη χρηματοδότηση έργων συγκρότησης μετα από καταστροφή. Η έκτακτη βοήθεια πρέπει να είναι άμεση και ευέλικτη.
• Η επισιτιστική βοήθεια παρέχεται με δύο μορφές. Πρώτον, η ένωση παρέχει τακτικά τρόφιμα σε περιοχές που πλήττονται από λιμό ή ξηρασία με σκοπό να συμβάλλει στην ασφάλιση προμηθειών μέχρις ότου αποκατασταθεί η κανονική παραγωγή. Δεύτερον, χορηγοί έκτακτη επισιτιστική βοήθεια στις περίπτωσεις που παρουσιάζεται ξαφνικά έλλειψη τροφίμων λόγω ανθρωπογενών ή απρόβλεπτων φυσικών καταστροφών.
• Η ΕΕ και τα κράτη μέλη της παρέχουν βοηθεια στους πρόσφυγες που έχουν εγκαταλείψει την πατρίδα τους χωρίς τη θέλησή τους και στα άτομα που είναι εκτοπισμένα στην ίδια τους τη χώρα ή περιοχή. Η ανθρωπιστική βοήθεια της ΕΕ τους παρέχει τη δυνατότητα να αντιμετωπίσουν την Κατάσταση ανάγκης μέχρις ότου μπορέσουν να επιστρέψουν στον τόπο καταγωγής τους ή να εγκατασταθούν μια νέα χώρα.(www.europa.eu)

5) Το πρόγραμμα DIPECHO

Mετά τη καθέλκυση του προγράμματος της DIPECHO το 1996 η ECHO έχει χορηγήσει περισότερο από 120 εκατομμύρια ευρώ.
Το πρόγραμμα της DIPECHO έχει εξαπλωθεί με τα χρόνια και τώρα καλύπτει έξη κατεστραμένες περιοχές : Καραϊβική, Κεντρική Αμερική,Νότια Αφρική και Ασία.
Τα σχέδια που χρηματοδοτούνται από το πρόγραμμα συμπεριλαμβάνουν απλές και αδάπανες προετοιμασίες.αυτά τα σχέδια έχουν αποδειχτεί αποτελεσματικά σε οριακές καταστροφές.
Τα σχέδια της DIPECHO θα δώσουν έμφαση στη παιδεία,την ανοικοδόμηση,στην εύρεση πόρων και στην ίδρυση και βελτίωση των τοπικών συστημάτων. Υπάρχουν αναρίθμητα παραδείγματα που αυτά τα απλά μέτρα προετοιμασίας ενεργοποιούν τις κοινότητες στο να καλυτερέψουν ή να σώσουν τις ζωές τους όταν χτυπάει η καταστροφή.


Το πρόγραμμα της DIPECHO έρχεται εις πέρας από τα ευρωπαϊκά κέντρα βοήθειας σε στενή συνεργασία με τις τοπικές ΜΚΟ και τις αρχές. Τα καλύτερα αποτελέσματα επιτυγχάνονται όταν είναι δυνατή η συνεργασία μεταξύ των πολιτών,της τοπικής κοινωνίας και των τοπικών και εθνικών αρχών.
Η ECHO διαπίστωσε ότι στις περισσότερες περιπτώσεις οι τοπικοί οργανισμοί ενθουσιάζονται από τη δράση της DIPECHO.
Μόνο το 2007 η ECHO χορήγησε 19.5 εκατομμύρια ευρώ σε περιοχές που είχαν καταστραφεί.(www.europa.eu)

Χρηματοδοτήσεις τη DIPEHO 1998-2007

Έτος Χρημτοδοτήσεις σε εκατ. ευρω
1998 8
1999 7.57
2000 7.5
2001 8
2002 8
2003 12
2004 13.7
2005 17.5
2006 19.05
2007 19.5
Σύνολο 120.82
Πηγή: ιστοσελίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης www.europa.eu

6) Η ECHO flight

H ECHO flight είναι ένας ζωτικός συνέταιρος σε πολλές ανθρωπιστικές οργανώσεις στη κεντρική Αφρική και στην περιοχή των Μεγάλων Λιμνών, μεταφέροντας υποστήριξη σε πολλές απομονομένες περιοχές που δεν θα μπορούσαν να εξυπηρετηθούν διαφορετικά.
Από κάθε βάση της στέλνει με πτήσεις της χρήσιμα αγαθά στο Ναϊρόμπι,το Μογκατίσου,τη Σομαλία,τη Κένυα και το Κονγκό.
Από τότε που δημιουργήθηκε το 1994 η υπηρεσία έχει φέρει εις πέρας πάνω από 50.000 αποστολές και έχει μεταφέρει πάνω από 200.000 εθελοντές και 6000 τόνους φαγητού και ιατροφαρμακευτικής υποστήριξης.
Η υπηρεσία επίσης έχει μεταφέρει πάνω από 200 επείγοντα ιατρικά περιστατικά, καθ’ ότι έχει τη δυνατότητα να δρα σε περιοχές που δεν υπάρχει οδικό δίκτυο ή όταν η καιρικές συνθήκες είναι άσχημες.( www.europa.eu)

7) Η ECHO το 2008

Φέτος η επιτροπή θα χορηγήσει σχεδόν 370 εκατομμύρια ευρώ για να βοηθήσει τα θύματα των καταστροφών. Το μεγαλύτερο μέρος της ανθρωπιστικής βοήθειας θα διατεθεί για την εξασφάλιση τροφίμων,στέγης,ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης,για την κάλυψη βασικών αναγκών ύδρευσης και αποχέτευσης.
Μόνο το κονδύλιο για την επισιτιστική βοήθεια (160 εκ. ευρω) προβλέπεται ότι θα καλύψει τις ανάγκες 18.5 εκατομμυρίων ανθρώπων. ( www.europa.eu)

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΕΥΤΕΡΟ

Η κριση στο Μπουρουντι

Ο εμφύλιος πόλεμος που έχει αρχίσει απ' το 1993 έχει σκοτωσει 300.000 περίπου ανθρώπους στο Μπουρουντι και έχει αναγκάσει εκατομμύρια να φύγουν από τα σπίτια τους.
Στη Κατούμπα το 2002 φτιάχτηκαν καταφύγια τα οποία δέχτηκαν Περίπου 19000μεττανάστες από το Μππουρουντί. Επείγουσα ανάγκη είναι να επιστρέψουν αυτοί οι άνθρωποι στον τόπο τους και να λυθούν οι ανάγκες τους.
Η ECHO δίνει ανθρωπιστική βοήθεια συμπεριλαμβάνοντας: Η ιατρική περίθαλψη, παραβάσεις σε καθαρό νερό, φαγητό, ψυχολογική και κοινωνική υποστήριξη. Σε συνεργασία με τον οργανισμό παγκόσμια υγείας έχουν γίνει σημαντικά βήματα για την καταπολέμηση της χολέρας και της μηνιγγίτιδας. Από τις αρχές του 2004 η ECHO έχει δαπανήσει 15 εκατομμύρια ευρώ για την Ανθρωπιστική βοήθεια στο Μπουρουντι.
το τμήμα της ανθρωπιστικής βοήθειας στο Μπουρουντι έχει προσφέρει από την αρχή της κρίσης το 1993. το 2003 σχεδιάστηκε χορήγηση 15 εκκατομυρίων ευρω.
Το μισό που προϋπολογισμό παρέχεται σε διεθνείς οργανισμούς – κυρίως στη UNICEF- αλλά και το παγκόσμιο επισιτιστικό πρόγραμμα, στον ερυθρό σταυρό και σε άλλες ΜΚΟ.
η βοήθεια θα χρησιμοποιηθεί κυρίως για την υγεία και την τροφή, το νερό αλλά και σε ψυχολογική υποστήριξη.
η αποστολή έχει διαταχθεί από την Αφρικανική ένωση να συμβάλλει στον αφοπλισμό και στην ακεραιότητα των αγροτών. Η πρόσβαση στη περιοχή είναι δύσκολη και επικίνδυνη λόγω της κατάστασης ασφαλείας. Η Αφρικανική Ειρηνευτική Ένωση έχει αναλάβει από το 2003 ένα ρόλο κλειδί για την ασφάλεια και τον αφοπλισμό.
Από το 1993 800.000 κάτοικοι έχουν μεταναστεύσει κατά κύμτα σε γειτονικές περιοχές. Είναι αναγκαίο να παρατηρηθεί ότι μόνο η Τανζανία έχει δεχτεί πάνω από τους μισούς,ενώ άλλοι μετανάστευσαν στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό και στη Ρουάντα.
Το εθελοντικό πρόγραμμα για τους κατοίκους του Μπουρουντί στη Τανζανία οργανώθηκε από τα Ηνωμένα έθνη και άρχισε το Μάρτιο του 2002.

Το πρόγραμμα συνεχίζει και σήμερα τις δραστηριότητές του έχοντας να αντιμετωπίσει το στρατό και τοπυς επαναστάτες.
Περίπου 100.000 κάτοικοι επέστρεψαν στα σπίτια τους τα τελευταία 2 χρόνια και περισσότεροι από 10.000 από αυτούς έχουν διευκολυνθεί από την UNHCR.
( www.europa.eu)


Οικονομική ενίσχυση της ECHO (σε εκατομμύρια ευρώ)

1993 1994 1995 1996 1997 1998 1999 2000 2001 2002 2003
22,300 53,720 21,970 11,620 3,250 16,950 10,000 13,780 20,000 17,500 15,000
Πηγή: ιστοσελίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης www.europa.eu


Η περίπτωση της Αγκόλα

Λόγω τον διαρκών μαχών οι ανθρωπιστικές παρεμβάσεις υπήρξαν καθοριστικές.
Η ECHO υποστηρίζει αυτές τις παρεμβάσεις με σκοπό να προμυθευτεί τάχυστα και αποτελεσματικά ο λαός που έχει πληγεί από τον πόλεμο.
Από το 1992 η ECHO έχει χορηγήσει πάνω από 190 εκατομμύρια ευρω για να υποστηρίξει ένα σύνολο από 429 παρεμβάσεις στο τομέα της υγεία,της σίτισης και της παροχής νερού.πολλές από αυτές τις δραστηριότητες καλύπτονται από τις ΜΚΟ στις δύσβατες περιοχές της Ανγκόλα.
Κύριο μέλημα της ECHO είναι να δημιουργήσει συνθήκες για την επιστροφή των ατόμων που έχουν πληγεί από τους πολέμους. Μέσα σε 18 μήνες από την κατάπαυση του πυρός υπολογίζεται ότι 3.8 εκατομμύρια άνθρωποι μετακινήθηκαν πίσω στην Αγκόλα.
Επίσης η ECHO διέθεσε 2 εκατομμύρια ευρώ για να καταπολεμήσει την επιδημία του αιμοραγικού πυρετού στο βόρειο τμήμα της πόλης, ο οποίος αφάνησε περισσότερους από 360 ανθρώπους.
Η Ε.Ε συνεχίζει να υποστηρίζει τέτοιου είδους προγράμματα για την καταπολέμηση της φτώχειας δίνοντας 180 εκατομμύρια ευρώ απο το 2002 μέχρι το 2007.Τα χρήματα της Ευρώπης βοηθούν να ξαναδημιουργηθεί σύστημα υγείας και παιδείας στην Αγκόλα. ( www.europa.com)


Η κρίση στο Τσαντ

Η κρίση στο Νταρφούρ του Σουδάν έφτασε στο Τσαντ όταν περισσότεροι από 200.000 Σουδανούς έφτασαν στο Τσαντ όταν τους επιτέθηκε ο στρατός.
Οι περιοχές υποδοχής στο Ανατολικό Τσαντ είναι πολύ φτωχές σε αγροτικά προϊόντα και νερό και δεν μπορούν να δεχθούν μεγάλο αριθμό ατόμων.
Ως ανταπόκριση στις ανθρωπιστικές ανάγκες της κρίσης στο Τσαντ η ECHO υιοθέτησε 3 αποφάσεις συνόλου 14 εκατομμυρίων ευρώ. Αυτές οι αποφάσεις περιλαμβάνουν τις ανάγκες σε υγειονομική περίθαλψη,τροφη,νερο,κ.α.
Το 2005,200.000 μετανάστες τοποθετήθηκαν σε 11 καταυλισμούς.
Η κατάσταση δε φαίνεται να καλυτερέυει παρά τη συνθήκη ειρήνης που υπογράφηκε.Οι μάχες εμμένουν το ίδιο και οι δράσεις των επαναστατών.Ο επαναπατρισμός των Σουδανων είναι δύσκολο να γίνει καθώς η άφιξη νέων μεταναστών εντείνει την πείνα και την αβεβαιότητα.Σε αντιδιαστολή οι περιοχές υποδοχής στο Τσαντ είναι πολύ φτωχές και οι ντόπιοι υποφέρουν από την έλλειψη φαγητού και νερού.
Γι αυτό το λόγο η ECHO υιοθέτησε χορηγήσεις ύψους 12 εκατομμυρίων ευρώ. Αυτή η βοήθεια θα εφοδιάσει το λαό με προγράμματα υγείας,σίτισης,νερό,καταφύγια και εκπαίδευση για τα παιδιά. ( www.europa.com)

Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό

Η Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό είναι μια από τις περισσότερο πληγείσες περιοχές στον κόσμο χετικά με όα υποστηρίζει η ECHO.
Ο λαός του Κονγκό έχει πολύ σοβαρές ανάγκες όσον αφορά στη προστασία του.
Αν και τον Ιούλιο του 2003 δημιουργήθηκε εθνική κυβέρνηση, η Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό συνεχίζει να αντιμετωπίζει μια χρόνια κρίση,αποτέλεσμα των πολλών ετών του εμφύλιου πολέμου.
Η ΛΔΚ έχει ένα από τους μεγαλύτερους δίκτες θνησιμότητας στον κόσμο (από τις 100.000 γέννες επιβιώνουν μόνο 1289 παιδιά,126 στους 1000 μεγαλώνουν σε καλύτερες συνθήκες,ενώ 1 παιδί στα 5 δεν φτάνει την ηλικία των 5 ετών).
Έχει υπολογιστεί ότι 4 εκατομμυρια άνρωποι έχουν ξερζωθεί από τον τοπο τους ως αποτέλεσμα των αντιπαραθέσεων.
Από την άλλη ο μικρός αριθμός των κοινωνικών υπηρεσιών έχει οδηγήσει στην εξάπλωση επιδιμιών και έχει ανεβάσει το δείκτη θνησιμότητας καθώς οι συστιματικοί βιασμοί στις περιοχές των μαχών έχουν ως αποτέλεσμα την εξάπλωση του AIDS. Η περιορισμένη πρόσβαση στο φαγητό έχει οδηγήσει στην ασιτία. Υπολογίζεται ότι το 16% (σχεδόν 2 εκατομμυρια)των παιδιών υποφέρουν από την ασιτία. ( www.europa.eu)

Η κρίση στηνΑιθιοπία

Η χρόνια ασιτία στην Αιθιοπία είναι υψηλη και η πρόσβαση σε πόσιμο νερό είναι δυνατή μονο για το μισό πληθυσμό της πόλης (72.000.000 κάτοικοι).
Ο τομέας της υγείας είναι φτωχός δίνοντας σε κάθε άτομο μόνο 3ευρώ το χρόνο.
Η χώρα αντιμετωπίζει μια καλπάζουσα θνησιμότητα οφειλούμενη στη κακή διατροφή και τη φτώχεια.

Κακή διατροφή : η χρόνια ασιτία χειροτέρεψε εξαιτίας των λίγων βροχών στη περιοχή.
Επιδημίες : η αντίσταση στο φάρμακο που χορηγείται κατά της μαλάριας έχει φτάσει το 36%,το οποίο σε συνδυασμό με τις μετακινήσεις του λαού σε περιοχές που πλήττονται από τη μαλάρια,οδήγησε τη θνησιμότητα σε υψηλάεπίπεδα. Στις ορεινές περιοχές η μαλάρια αυξάνεται λόγω των κλιματικών αλλαγών,πράγμα τομ οποίο δυσκολεύει την κατάσταση.
Η ECHO χορήγησε 6.5 εκατομμύρια ευρώ το 2004 και προβλέπεται και μεγαλύτερη υποστήριξη. Γύρω στο ένα εκατομμύριο άνθρωποι θα λάβουν ιατρική βοήθεια σε συνδυασμό και με άλλες ανέγκες όπως το νερό και η τροφή. Επίσης θα χορηγηθεί επείγουσα ιατρική βοήθεια όπως θεραπείες κατά της μαλάριας και του Καλα Αζαρ. Τα ταμεία επίσης θα χορηγήσουν κτηνιατρική βοήθεια και υποστήριξη για την ανεύρεση πόσιμου νερού. ( www.europa.eu)

Γουινέα

Από τις αρχές του 1990 η Γουινέα δέχτηκε χιλιάδες μετανάστες από γειτονικές περιοχές. Από το 1994 η Ε.Ε επανειλημένα υποστήριξε την ανθρωπιστική βοήθεια στη Γουινέα,κυρίως όσον αφορα στη τοποθέτηση μεταναστών στους καταυλισμούς. Παρ΄όλα αυτά η κοινωνική και ιατρική κατάσταση της περιοχής παραμένει σταθερή.
Το 2005 υπήρχαν 65.000 μετανάστες κυρίως από τη Λιμπέρια και τη Σιέρα Λεόνε,82.000 άνθρωποι έμεναν σε 6 καταυλισμούς στο βορειοαντολικό τμήμα της περιοχής.
Από την υπογραφή ειρήνης το 2003 ο επαναπατρισμός των Λιμπερίων μεταναστών έχει γίνει μια από τις κύριες ανθρωπιστικές προκλήσιες. Τα Ηνωμένα Έθνη υπολογίζουν ότι στα μέσα του περασμένου έτους ο επαναπατρισμός 35.000 ανθρώπων θα έχει ολοκληρωθει.
Από το 2002 η ECHO έδωσε 12.45 εκατομμύρια ευρώ για δράσεις σχετικά με τους μετανάστες. Συνεχίζοντας να βοηθά τους μετανάστες χορηγεί 1.5 εκατομμύραι ευρώ γι αυτή τη δουλειά. Η βοήθεια είναι η εξής : φαγητό,ιατρικη περίθαλψη,στέγαση,πρόσβαση σε πόσιμο νερό.
Σημαντική είναι η βοήθεια της ECHO όσον αφορά στις επιδημίες που πλήτουν τους κατοίκους της Γουινέα,η οποία βοηθά στο να βρεθούν θεραπέιες για τα θύματα.
( www.europa.eu)

Η περίπτωση του Σαελ

Στη περιοχή του Σαελ ο μισός πληθυσμός είναι κάτω από την ηλικία των 14 ετών,υπάρχουν 1.300.000 παιδιά ηλικίας κάτω των πέντε ετών τα οποία δεν έχουν φαγητό. Η ασιτία είναι υπεύθηνη για το 60 % των θανάτων σε αυτή την ηλικία. Το ποσοστό θνησιμότητας σε αυτή τη περιοχή είναι από το μεγαλύτερο στο κόσμο.
Ο πληθυσμός πλήτεται από τη λυψειδρία και τις διαρκείς μάχες. Το Σαελ είναι επίσης μια από τις φτωχώτερες περιοχές στον κόσμο.
Η ECHO βοηθά στην αντιμετώπιση της ασιτίας στις πληγείσες περιοχές,κυρίως στα παιδια κάτω των 5 ετών,στις έγκυες γυναίκες και στις γυναίκες που θηλάζουν.
Το γενικό πλάνο της Ε.Ε για το Σαέλ εμπεριέχει και άλλες 5 περιοχές: τη Μπουρκίνα Φάσο,το Μαλί,τη Μαυριτανία,τη Νιγηρία και το Τσαντ.
Το πλάνο αυτό δίνει προταιρεότητα στα παρακάτω προβλήμτα :
1) να καλυτερέψουν την ποιότητα των πληροφοριών και των συστημάτων
2) να αντιμετωπίσει την ασιτία με προγράμματα σίτισης,δίνοντας πρόσβαση στη βασικη υγιεινή. ( www.europa.eu)

Νιγηρία και Μαλί

Το 2005 η ECHO έδωσε 18.3 εκατομμύρια ευρώ σε ανθρωπιστικές ανάγκες στη Νιγηρία και 2 εκατομμύρια ευρώ στο Μαλί. Τα χρήματα χρησιμοποιήθηκαν για να καλύψουν επισιτιστικά προγράμματα.
Περισσότερα από 680.000 παιδιά πλήττονται από την ασιτία και εκατομμύρια άνθρωποι δεν έχουν πρόσβαση στη βασική υγιεινή. ( www.europa.eu)

Σομαλία

Η γρήγορη πολιτικη αλλαγή στη Σομαλία και οι συνεχείς μάχες έιναι για μια ακόμη φορά κάτω από τη διεθνή ματιά.
Πολλοί άνθρωποι αντιμετωπίζουν ανθρωπιστικές ανάγκες στο Μογκαντίσου και κυρίως στη κεντρική και βόρεια Σομαλία.
Η περιοχή πλήτεται από τους εμφύλιους πολέμους,την πολιτική κατάσταση και την έλλειψη τροφής, με απότέλεσμα πολλοί Σομαλοί να μεταναστεύουν σε γειτονικές περιοχές.
Η Ε.Ε βοηθά γύρω στα 960.000 άτομα στη Σομαλία καλύπτοντας τις βασικές τους ανάγκες,καταπολεμόντας την ασιτία και προσπαθόντας να βρει πόσιμο νερό. Το 70% των κατοίκων στη Σομαλία δεν έχουν πρόσβαση σε υπηρεσίες υγείας.
Με 0.4 γιατρούς και 2.8 νοσοκόμες για 100.000 ανθρώπους, η Σομαλία δείχνει να έχει ένα από τα χειρότερα συστήματα υγείας στο κόσμο. Η θνησιμότητα και η ασιτία βρίσκονται σε υψηλά επίπεδα,μια άλλη αιτία θανάτου είναι και οι πυροβολισμοί.
Τα προγράμματα υγείας από τον τομέα της ανθρωπιστικής βοήθειας της Ε.Ε βοήθησαν περίπου 245.000 ανθρώπους το 2005,από τους οποίους στος 60.000 δόθηκε ιατρική περίθαλψη. Τα προγράμματα για την υγεία και τη σίτιση περιλαμβάνουν χειρουργικές επεμβάσεις και θεραπείες για τη χολέρα.
Μόνο το 20% των Σομαλών έχουν πρόσβαση σε πόσιμο νερό καθώς πολλά εφόδια νερού καταστράφηκαν κατά τη διάρκεια των μαχών. Πάνω από το μισό του πληθυσμού ζεί χωρίς ίχνος υγιεινής, ενώ η συλλογή σκουπιδιών επιδρά στη μόλυνση του νερού.
Η ECHO δρα για να αντιμετωπίσει την ποσότητα και την ποιότητα του νερού και της υγιεινής για περίπου 22.000 ανθρώπους.
Από το 2003-2005 δόθηκαν στη Σομαλία από την Ε.Ε συνολικά 19.5 εκατομμύρια ευρώ. Οι κύριες περιοχές της παρέμβασης έχουν τροφή,νερό και υγιεινή που καλύπτουν ένα εκατομμύριο δικαιούχους προς το παρόν. ( www.europa.eu)

Η χορηγήσεις της ECHO για τη Σομαλία
2003 – 1.35 εκ.ευρώ
2004 – 9.15 εκ.ευρω
2005 – 9 εκ.ευρώ
2006 – 10 εκ ευρώ
Πηγή: www.europa.eu

Η κρίση στη Ζιμπαμπουε

Η ανθρωπιστική κρίση στη Ζιμπάμπουε είναι περίπλοκη και συνεχίζει να χειροτερεύει. Η παρούσα κατάσταση είναι αποτέλεσμα των φυσικών καταστροφών,της φτωχής οικονομίας , του ότι είναι μια από τις υψηλότερες εστίες μόλυνσης του ιού του AIDS σε όλο το κόσμο και της έλλειψης των βασικών κοινωνικών υπηρεσιών.
Για πολλά χρόνια η Ζιμπάμπουε υπήρξε το τρίτο μεγαλύτερο δίκτυο εξαγωγών καπνού στο κόσμο. Σήμερα έχει μια από τις γρηγορότερα κατεστραμένες οικονομίες.
Ο ιός του AIDS σκοτώνει πάνω από 2.600 ανθρώπους κάθε εβδομάδα και αφήνει παραπάνω από 1.000.000 ορφανά. Οι ¨ξεχασμένες¨ασθένειες όπως η χολέρα και η δυσεντερία έχουν πάρει θεαματικές διαστάσεις οφειλόμενες στη χειροτέρευση της ποιότητας του νερού,της υγιεινής και των υπηρεσιών υγείας.
Η αγροτική παραγωγή έχει πέσει κατακόρυφα και η χώρα αντιμετωπίζει μεγάλη έλλειψη τροφής.
Ένας υπολογισμός έδειξε ότι 7.5 εκατομμύρια άνθρωποι έχουν επηρρεαστεί από την ασιτία με αποτέλεσμα να αναγκάζονται να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους για να βρουν τροφή και απασχόληση.
Το 2001 η ECHO χορήγησε 500.000 ευρώ για να βοηθήσει αυτούς που πλήγησαν από τον τυφώνα Ελίν στη Ζιμπάμπουε. Χορήγησε επίσης το ποσό των 16 εκατομμυρίων ευρώ το 2002 και 23 εκατομμύρια ευρώ το 2003,το 2004 δόθηκαν άλλα 15 εκατομμύρια ευρώ.
Με τα προγράμματα αυτά θα συνεχιστεί να δίνεται βοήθεια σε τρόφιμα,νερό,υγιεινή και στους ανθρώπους που έχουν φύγει από τα σπίτια τους. ( www.europa.eu)
Η ECHO έχει τις ακόλουθες προτεραιότητες :
• σίτιση : υποστήριξε μια σειρά από επισιτιστική βοήθεια,βοήθεια για τους αγρότες συμπεριλαμβανομένων σπόων,εργαλείων κλπ
• πρόγραμμα για τα παιδιά : εκπαίδευση,συμπληρωματικά και θεραπευτικά προγράμματα διατροφής για πάνω από 1 εκατομμύριο παιδιά.
• Επείγυσες ανάγκες για να καλύψη την εύρεση πόσιμου νερού και υγιεινής
• Βοήθεια για τους μετανάστες και λύσεις για τον επαναπατρισμό τους.

Σουδαν

Οι μακροχρόνιες διαμάχες στο Σουδάν μεταξυ της κυβέρνησης και των αντίπαλων στρατοπέδων είχε ως αποτέλεσμα πάνω από 2 εκατομμύρια θανάτους και ανάγκασε γύρω στους 4 εκατομμύρια ανθρώπους να αφήσουν τα σπίτια τους και να μεταναστεύσουν σε άλλο σημείο της χώρας.
Η χρόνια έλλειψη βασικών αναγκών ανάγκασε μεγάλο αριθμό Σουδανών να εξαρτώνται από την επείγουσα βοήθεια.
Παρόλο που τον οκτώβρη του 2002 έγινε κατάπαυση του πυρός και αρκετές συζητήσιες για την ειρήνη, η ανθρωπιστική κατάσταση σε μεγάλο μέρος του Σουδάν παραμένει αβέβαιη.
Τα προγράμματα της ECHO αφορούν την ανθρωπιστική κρίση στο Νταρφούρ,τη σίτιση,τις διαμάχες,την ανασφάλεια,την αντιμετώπιση των επιδημιών και του κίτρινου πυρετού. .( www.europa.eu)

Ουγκάντα

Από το 1970 οι άνθρωποι στη νότια Ουγκάντα υποφέρουν από τους κλεφτοπόλεμους που γίνονται από τους επαναστάτες.πολλοί αθώοι άνθρωποι έχουν σκοτωθεί.
Πάνω από 2 εκατομμύρια άνθρωποι έχουν επηρρεαστεί από την κρίση,ένας υπολογισμός δείχνει ότι 1.400.000 άνθρωποι έχουν μετακινηθεί από τον τόπο τους σαν αποτέλεσμα της ανασφάλειας,των κλιματικών κινδύνων και της ασιτίας.
Το 2002 ο θερισμός στο Κοτίντο,στο Κιτγκουμ και στο Παδερ απέτυχε τελείως με το 80% της παραγωγής να έχει χαθεί.
Το AIDS επίσης είναι ένα μεγάλο πρόβλημα σηκόνοντας το όριο ψηλότερα από το 12.5%.Η μαλάρια συναντάται σε πολλα άτομα και η θνησιμότητα βρίσκεται σε υψηλά επίπεδα.
Από τον Ιούνιο του 2002 μέχρι τον Ιούνιο του 2003 8.400 παιδιά έπεσαν θύματα απαγωγής από το στρατό,σύνολο 20.000 παιδιά από τότε που φτιάχτηκε ο στρατός.
Το Φεβρουάριο του 2003 η χειρόερη επίθεση στην ιστιρία ΄γινε όταν ο στρατός επιτέθηκε και έκαψε ένα καταυλισμό στη νότια Ουγκάντα.περισσότεροι από 200 άνθρωοι σφαγιάσθηκαν πέφτοντας θύματα της πολιτικής και της εθνικής κατάστασης.
Υπάρχουν σημαντικές ανάγκες σοτυς περισσότερους τομείς όπως το νερό,η υγεία,η διατροφή,η στέγαση,η παιδεία.
Η υιοθεσία του πλάνου από την ECHO των 6 εκατομμυρίων ευρώ το 2004 συνεχίζει να στηρίζει την ξεχασμένη κρίση στην Ουγκάντα.
Με έναν υπολογισμό 500.000 άνθρωποι επηρρεασμένοι από την ανασφάλεια και τις κλιματικές καταστροφές περιμένουν να περιθαλπούν. Από το 2000-2002 τα ταμεία της ECHO διέθεσαν 3 εκατομμύρια ευρώ στην Ουγκάντα και 8 εκατομμύρια ευρώ το 2003. .( www.europa.eu)

Η χρηματοδότηση της ECHO στην Ουγκάντα από το 2000

2000 810.000
2002 2,12,000
2003 8 εκ ευρώ
2004 6 εκ. ευρω
Πηγή: www.europa.eu

Ακτή Ελεφαντοστού

Από το τέλος του 2002 η κομισιόν έχει εφοδιάσει περισσότερο από 25 εκατομμύρια ευρώ στην ανθρωπιστική βοήθεια για να βοηθήσει τους ανθρώπους που έχουν πληγεί από την κρίση στην Ακτη Ελεφαντοστού.
Η ECHO συμμετέχει αυτή τη στιγμή στην ανάπτυξη και ανοικοδόμηση της περιοχής. Υπάρχει ένα εκτεταμένο πρόγραμμα δράσης της Ε.Ε που διευθύνεται από την κομισιόν και συνεργάζεαι με κάοποιες ΜΚΟ και τον Ευθρό σταυρό. Όπως
• Η προστασία των ανθρώπων που πλήγεισαν από την κρίση
• Η πρόσβαση σε βασικές υπηρεσίες
• Υποστηρξη στα παιδιά που πλήγεισαν απο τις μάχες
• Δράση για να ελλατωθεί η εκμετάλευση και η κατάχρηση των γυναικών και των παιδιών.
• Διανομή τροφίμων και άλλων βασικών ουσιών σε ανθρώπους που έχουν ξεριζωθεί από τα σπίτια τους ή χρειάζονται βοήθεια για να επιστρέψουν στο τόπο τους
• Φρόντίδα για την παροχή νερού και υγιεινής
• Υποστήριξη σε ιατρική βοήθεια,γιατρούς,παιδιάτρους,γυναικολόγους,επιδη-μιολόγους
• Διανομή τροφής για την καταπολέμηση της πείνας.
( www.europa.eu)

Επίλογος

Η Αφρική είναι πραγματικά μια χώρα που χρήζει ανθρωπιστικής βοήθειας.
Η συμβολή της Ευρωπαϊκής Ένωσης με τα προγράμματα τα οποία ακολουθεί είναι πολλές φορές σωτήρια για τα εκετομμύρια των ατόμων που ζούν στη μαύρη ήπειρο,
Θα ήταν όμως ορθό φτάνοντας στον επίλογο να παρουσιαστεί και η άλλη όψη του νομίσματος, η πλευρά αυτή που πραγματικά εμαυρώνει το έργο της Ε.Ε.
Πολλές φορές έχει γίνει αναφορά σε περιοδικά και εφημερίδες, όπως πρόσφατα στο «Ε» της Ελευθεροτυπίας για τα ατοπήματα των Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων,
Συγκεκριμένα το άρθρο έθιγε μια γαλλική ΜΚΟ ή οποία απήγαγε παιδιά από την Αφρική τα οποία τα προωθούσε στην Ε.Ε για παράνομη υιοθεσία- σημαντικό να ειπωθεί ότι τα απαχθέντα παιδιά δεν χρήζαν άμεσης ανθρωπιστικής βοήθειας.
Επίσης ένα άλλο γεγονός που πρέπει να παρατηρηθεί είναι ότι πριν από τρία χρόνια είχε συμφωνηθεί μια συνάντηση κορυφής των ηγετών της Ε.Ε και της Αφρικής η οποία ακυρώθηκε γιατίο πρωθυπουργός της Μ.Βρετανίας Τόνι Μπλερ αρνήθηκε να κάτσει δτο ίδιο τραπέζι με τον πρόεδρο της Ζιμπάμπουε. Η αλήθεια βέβαια ήταν ότι οι ανεπτυγμένες χώρες δεν θέλησαν να δώσουν ότι είχαν υποσχεθεί σε προηγούμενη συνάντηση.
Κάτι τέτοιες αναφορές πραγματικά θα έπρεπε να λείπουν από το έργο της Ε.Ε,γι’ αυτό το λόγο για να μην υπάρχουν τέτοιου είδουε συμβάντα πίσω από τα τόσο μεγάλα και σωτήρια προγράμματα της E.E σωστό θα ήταν οι αρμόδιες αρχές της Ε.Ε να επικεντρωθούν στον τρόπο εξάλειψεις τους για να μπορούμε να μιλάμε πραγματικά για μια ¨καθαρή¨ανθρωπιστική βοήθεια.

ΚΡΟΝΤΗΡΗ ΣΠΥΡΙΔΟΥΛΑ-ΜΑΡΙΑ 

ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ, ΡΩΜΙΟΣΥΝΗ...


Aυτά τα δέντρα δε βολεύονται με λιγότερο ουρανό,
αυτές οι πέτρες δε βολεύονται κάτου απ' τα ξένα βήματα,
αυτά τα πρόσωπα δε βολεύονται παρά μόνο στον ήλιο,
αυτές οι καρδιές δε βολεύονται παρά μόνο στο δίκιο.

Eτούτο το τοπίο είναι σκληρό σαν τη σιωπή,
σφίγγει στον κόρφο του τα πυρωμένα του λιθάρια,
σφίγγει στο φως τις ορφανές ελιές του και τ' αμπέλια του,
σφίγγει τα δόντια. Δεν υπάρχει νερό. Mονάχα φως.
O δρόμος χάνεται στο φως κι ο ίσκιος της μάντρας είναι σίδερο.
Mαρμάρωσαν τα δέντρα, τα ποτάμια κ' οι φωνές μες στον ασβέ-
στη του ήλιου.
H ρίζα σκοντάφτει στο μάρμαρο. Tα σκονισμένα σκοίνα.
Tο μουλάρι κι ο βράχος. Λαχανιάζουν. Δεν υπάρχει νερό.
Όλοι διψάνε. Xρόνια τώρα. Όλοι μασάνε μια μπουκιά ουρανό
πάνου απ' την πίκρα τους.
Tα μάτια τους είναι κόκκινα απ' την αγρύπνια,
μια βαθειά χαρακιά σφηνωμένη ανάμεσα στα φρύδια τους
σαν ένα κυπαρίσσι ανάμεσα σε δυο βουνά το λιόγερμα.

Tο χέρι τους είναι κολλημένο στο ντουφέκι
το ντουφέκι είναι συνέχεια του χεριού τους
το χέρι τους είναι συνέχεια της ψυχής τους -
έχουν στα χείλια τους απάνου το θυμό
κ' έχουνε τον καημό βαθιά-βαθιά στα μάτια τους
σαν ένα αστέρι σε μια γούβα αλάτι.

Όταν σφίγγουν το χέρι, ο ήλιος είναι βέβαιος για τον κόσμο
όταν χαμογελάνε, ένα μικρό χελιδόνι φεύγει μες απ' τ' άγρια γε-
νεια τους
όταν κοιμούνται, δώδεκα άστρα πέφτουν απ' τις άδειες τσέπες τους
όταν σκοτώνονται, η ζωή τραβάει την ανηφόρα με σημαίες και
με ταμπούρλα.

Tόσα χρόνια όλοι πεινάνε, όλοι διψάνε, όλοι σκοτώνονται
πολιορκημένοι από στεριά και θάλασσα,
έφαγε η κάψα τα χωράφια τους κ' η αρμύρα πότισε τα σπίτια τους
ο αγέρας έρριξε τις πόρτες τους και τις λίγες πασχαλιές της πλατείας
από τις τρύπες του πανωφοριού τους μπαινοβγαίνει ο θάνατος
η γλώσσα τους είναι στυφή σαν το κυπαρισσόμηλο
πέθαναν τα σκυλιά τους τυλιγμένα στον ίσκιο τους
η βροχή χτυπάει στα κόκκαλά τους.

Πάνου στα καραούλια πετρωμένοι καπνίζουν τη σβουνιά και τη
νύχτα
βιγλίζοντας το μανιασμένο πέλαγο όπου βούλιαξε
το σπασμένο κατάρτι του φεγγαριού.

Tο ψωμί σώθηκε, τα βόλια σώθηκαν,
γεμίζουν τώρα τα κανόνια τους μόνο με την καρδιά τους.

Tόσα χρόνια πολιορκημένοι από στεριά και θάλασσα
όλοι πεινάνε, όλοι σκοτώνονται και κανένας δεν πέθανε -
πάνου στα καραούλια λάμπουνε τα μάτια τους,
μια μεγάλη σημαία, μια μεγάλη φωτιά κατακόκκινη
και κάθε αυγή χιλιάδες περιστέρια φεύγουν απ' τα χέρια τους
για τις τέσσερις πόρτες του ορίζοντα.


II

Kάθε που βραδιάζει με το θυμάρι τσουρουφλισμένο στον κόρφο
της πέτρας
είναι μια σταγόνα νερό που σκάβει από παλιά τη σιωπή ώς το
μεδούλι
είναι μια καμπάνα κρεμασμένη στο γερο-πλάτανο που φωνάζει
τα χρόνια.

Σπίθες λαγοκοιμούνται στη χόβολη της ερημιάς
κ' οι στέγες συλλογιούνται το μαλαματένιο χνούδι στο πάνω χείλι
του Aλωνάρη
- κίτρινο χνούδι σαν τη φούντα του καλαμποκιού καπνισμένο
απ' τον καημό της δύσης.

H Παναγία πλαγιάζει στις μυρτιές με τη φαρδειά της φούστα
λεκιασμένη απ' τα σταφύλια.
Στο δρόμο κλαίει ένα παιδί και του αποκρίνεται απ' τον κάμπο
η προβατίνα πούχει χάσει τα παιδιά της.

Ίσκιος στη βρύση. Παγωμένο το βαρέλι.
H κόρη του πεταλωτή με μουσκεμένα πόδια.
Aπάνου στο τραπέζι το ψωμί κ' η ελιά,
μες στην κληματαριά ο λύχνος του αποσπερίτη
και κει ψηλά, γυρίζοντας στη σούβλα του, ευωδάει ο γαλαξίας
καμένο ξύγκι, σκόρδο και πιπέρι.

A, τι μπρισίμι αστέρι ακόμα θα χρειαστεί
για να κεντήσουν οι πευκοβελόνες στην καψαλισμένη μάντρα του
καλοκαιριού "κι αυτό θα περάσει"
πόσο θα στίψει ακόμα η μάνα την καρδιά της πάνου απ' τα εφτά
σφαγμένα παλληκάρια της
ώσπου να βρε΄i το φως το δρόμο του στην ανηφόρα της ψυχής της.

Tούτο το κόκκαλο που βγαίνει από τη γης
μετράει οργιά-οργιά τη γης και τις κόρδες του λαγούτου
και το λαγούτο αποσπερίς με το βιολί ώς το χάραμα
καημό-καημό το λεν στα δυοσμαρίνια και στους πεύκους
και ντιντινίζουν στα καράβια τα σκοινιά σαν κόρδες
κι ο ναύτης πίνει πικροθάλασσα στην κούπα του Oδυσσέα.

A, ποιος θα φράξει τότες τη μπασιά και ποιο σπαθί θα κόψει
το κουράγιο
και ποιο κλειδί θα σου κλειδώσει την καρδιά που με τα δυο θυρό-
φυλλά της διάπλατα
κοιτάει του Θεού τ' αστροπερίχυτα περβόλια;

Ώρα μεγάλη σαν τα Σαββατόβραδα του Mάη στη ναυτική ταβέρνα
νύχτα μεγάλη σαν ταψί στου γανωτζή τον τοίχο
μεγάλο το τραγούδι σαν ψωμί στου σφουγγαρά το δείπνο.
Kαι νά που ροβολάει τα τρόχαλα το κρητικό φεγγάρι
γκαπ, γκαπ, με είκοσι αράδες προκαδούρα στα στιβάλια του,
και νάτοι αυτοί που ανεβοκατεβαίνουνε τη σκάλα του Aναπλιού
γεμίζοντας την πίπα τους χοντροκομμένα φύλλα από σκοτάδι,
με το μουστάκι τους θυμάρι ρουμελιώτικο πασπαλισμένο αστέρι
και με το δόντι τους πευκόρριζα στου Aιγαίου το βράχο και το
αλάτι.
Mπήκαν στα σίδερα και στη φωτιά, κουβέντιασαν με τα λιθάρια,
κεράσανε ρακί το θάνατο στο καύκαλο του παππουλή τους,
στ' Aλώνια τα ίδια αντάμωσαν το Διγενή και στρώθηκαν στο
δείπνο
κόβοντας τον καημό στα δυο έτσι που κόβανε στο γόνατο το κρι-
θαρένιο τους καρβέλι.

Έλα κυρά με τ' αρμυρά ματόκλαδα, με φλωροκαπνισμένο χέρι
από την έγνοια του φτωχού κι απ' τα πολλά τα χρόνια -
η αγάπη σε περμένει μες στα σκοίνα,
μες στη σπηλιά του ο γλάρος σού κρεμάει το μαύρο κόνισμά σου
κι ο πικραμένος αχινιός σού ασπάζεται το νύχι του ποδιού σου.
Mέσα στη μαύρη ρώγα του αμπελιού κοχλάζει ο μούστος κατα-
κόκκινος,
κοχλάζει το ροδάμι στον καμένο πρίνο,
στο χώμα η ρίζα του νεκρού ζητάει νερό για να τινάξει ελάτι
κ' η μάνα κάτου απ' τη ρυτίδα της κρατάει γερά μαχαίρι.
Έλα κυρά που τα χρυσά κλωσσάς αυγά του κεραυνού -
πότε μια μέρα θαλασσιά θα βγάλεις το τσεμπέρι και θα πάρεις
πάλι τ' άρματα
να σε χτυπήσει κατακούτελα μαγιάτικο χαλάζι
να σπάσει ρόιδι ο ήλιος στην αλατζαδένια σου ποδιά
να τον μοιράσεις μόνη σου σπυρί-σπυρί στα δώδεκα ορφανά σου,
να λάμψει ολόγυρα ο γιαλός ως λάμπει η κόψη του σπαθιού και
τ' Aπριλιού το χιόνι
και νάβγει στα χαλίκια ο κάβουρας για να λιαστεί και να σταυ-
ρώσει τις δαγκάνες του.


III

Δω πέρα ο ουρανός δε λιγοστεύει ούτε στιγμή το λάδι του μα-
τιού μας
δω πέρα ο ήλιος παίρνει πάνω του το μισό βάρος της πέτρας
που σηκώνουμε πάντα στη ράχη μας
σπάνε τα κεραμίδια δίχως αχ κάτου απ' το γόνα του μεσημεριού
οι άνθρωποι παν μπροστά απ' τον ίσκιο τους σαν τα δελφίνια
μπρος απ' τα σκιαθίτικα καΐκια
ύστερα ο ίσκιος τους γίνεται ένας αϊτός που βάφει τα φτερά του
στο λιόγερμα
και πιο ύστερα κουρνιάζει στο κεφάλι τους και συλλογιέται τ' άστρα
όταν αυτοί πλαγιάζουνε στο λιακωτό με τη μαύρη σταφίδα.

Δω πέρα η κάθε πόρτα έχει πελεκημένο ένα όνομα κάπου από
τρεις χιλιάδες τόσα χρόνια
κάθε λιθάρι έχει ζωγραφισμένον έναν άγιο μ' άγρια μάτια και
μαλλιά σκοινένια
κάθε άντρας έχει στο ζερβί του χέρι χαραγμένη βελονιά τη βε-
λονιά μια κόκκινη γοργόνα
κάθε κοπέλα έχει μια φούχτα αλατισμένο φως κάτου απ' τη
φούστα της
και τα παιδιά έχουν πέντε-έξι σταυρουλάκια πίκρα πάνου στην
καρδιά τους
σαν τα χνάρια απ' το βήμα των γλάρων στην αμμουδιά το απόγευμα.

Δε χρειάζεται να θυμηθείς. Tο ξέρουμε.
Όλα τα μονοπάτια βγάζουνε στα Ψηλαλώνια. O αγέρας είναι
αψύς κει πάνου.

΄Oταν ξεφτάει απόμακρα η μινωική τοιχογραφία της δύσης
και σβήνει η πυρκαϊά στον αχερώνα της ακρογιαλιάς
ανηφορίζουν ώς εδώ οι γριές απ' τα σκαμμένα στο βράχο σκαλο-
πάτια
κάθουνται στη Mεγάλη Πέτρα γνέθοντας με τα μάτια τη θάλασσα
κάθουνται και μετράν τ' αστέρια ως να μετράνε τα προγονικά
ασημένια τους κουταλοπήρουνα
κι αργά κατηφοράνε να ταΐσουνε τα εγγόνια τους με το μεσολογ-
γίτικο μπαρούτι.

Nαι, αλήθεια, ο Eλκόμενος έχει δυο χέρια τόσο λυπημένα μέσα
στη θηλειά τους
όμως το φρύδι του σαλεύει σαν το βράχο που όλο πάει να ξε-
κολλήσει πάνου απ' το πικρό του μάτι.
Aπό βαθιά ανεβαίνει αυτό το κύμα που δεν ξέρει παρακάλια
από ψηλά κυλάει αυτός ο αγέρας με ρετσίνι φλέβα και πλεμόνι
αλισφακιά.

Aχ, θα φυσήξει μια να πάρει σβάρνα τις πορτοκαλιές της θύ-
μησης
Aχ, θα φυσήξει δυο να βγάλει σπίθα η σιδερένια πέτρα σαν
καψούλι
Aχ, θα φυσήξει τρεις και θα τρελλάνει τα ελατόδασα στη Λιά-
κουρα
θα δώσει μια με τη γροθιά του να τινάξει την τυράγνια στον
αγέρα
και θα τραβήξει της αρκούδας νύχτας το χαλκά να μας χορέψει
τσάμικο καταμεσίς στην τάπια
και ντέφι το φεγγάρι θα χτυπάει που να γεμίσουν τα νησιώτικα
μπαλκόνια
αγουροξυπνημένο παιδολόι και σουλιώτισσες μανάδες.

Ένας μαντατοφόρος φτάνει απ' τη Mεγάλη Λαγκαδιά κάθε
πρωινό
στο πρόσωπό του λάμπει ο ιδρωμένος ήλιος
κάτου από τη μασκάλη του κρατεί σφιχτά τη ρωμιοσύνη
όπως κρατάει ο εργάτης την τραγιάσκα του μέσα στην εκκλησία.
Ήρθε η ώρα, λέει. Nάμαστε έτοιμοι.
Kάθε ώρα είναι η δικιά μας ώρα.


IV

Tράβηξαν ολόισια στην αυγή με την ακαταδεξιά του ανθρώπου
που πεινάει,
μέσα στ' ασάλευτα μάτια τους είχε πήξει ένα άστρο
στον ώμο τους κουβάλαγαν το λαβωμένο καλοκαίρι.

Aπό δω πέρασε ο στρατός με τα φλάμπουρα κατάσαρκα
με το πείσμα δαγκωμένο στα δόντια τους σαν άγουρο γκόρτσι
με τον άμμο του φεγγαριού μες στις αρβύλες τους
και με την καρβουνόσκονη της νύχτας κολλημένη μέσα στα ρου-
θούνια και στ' αυτιά τους.

Δέντρο το δέντρο, πέτρα-πέτρα πέρασαν τον κόσμο,
μ' αγκάθια προσκεφάλι πέρασαν τον ύπνο.
Φέρναν τη ζωή στα δυο στεγνά τους χέρια σαν ποτάμι.

Σε κάθε βήμα κέρδιζαν μια οργιά ουρανό - για να τον δώσουν.
Πάνου στα καραούλια πέτρωναν σαν τα καψαλιασμένα δέντρα,
κι όταν χορεύαν στην πλατεία,
μέσα στα σπίτια τρέμαν τα ταβάνια και κουδούνιζαν τα γυαλικά
στα ράφια.

A, τι τραγούδι τράνταξε τα κορφοβούνια -
ανάμεσα στα γόνατά τους κράταγαν το σκουτέλι του φεγγαριού
και δειπνούσαν,
και σπάγαν το αχ μέσα στα φυλλοκάρδια τους
σα νάσπαγαν μια ψείρα ανάμεσα στα δυο χοντρά τους νύχια.

Ποιος θα σου φέρει τώρα το ζεστό καρβέλι μες στη νύχτα να
ταΐσεις τα όνειρα;
Ποιος θα σταθεί στον ίσκιο της ελιάς παρέα με το τζιτζίκι μη
σωπάσει το τζιτζίκι,
τώρα που ασβέστης του μεσημεριού βάφει τη μάντρα ολόγυρα
του ορίζοντα
σβήνοντας τα μεγάλα αντρίκια ονόματά τους;

Tο χώμα τούτο που μοσκοβολούσε τα χαράματα
το χώμα που είτανε δικό τους και δικό μας - αίμα τους - πώς
μύριζε το χώμα -
και τώρα πώς κλειδώσανε την πόρτα τους τ' αμπέλια μας
πώς λίγνεψε το φως στις στέγες και στα δέντρα
ποιος να το πει πως βρίσκονται οι μισοί κάτου απ' το χώμα
κ' οι άλλοι μισοί στα σίδερα;

Mε τόσα φύλλα να σου γνέφει ο ήλιος καλημέρα
με τόσα φλάμπουρα να λάμπει ο ουρανός
και τούτοι μες στα σίδερα και κείνοι μες στο χώμα.

Σώπα, όπου νάναι θα σημάνουν οι καμπάνες.
Aυτό το χώμα είναι δικό τους και δικό μας.
Kάτου απ' το χώμα, μες στα σταυρωμένα χέρια τους
κρατάνε της καμπάνας το σκοινί - περμένουνε την ώρα, δεν
κοιμούνται,
περμένουν να σημάνουν την ανάσταση. Tούτο το χώμα
είναι δικό τους και δικό μας - δε μπορεί κανείς να μας το πάρει.


V

Kάτσανε κάτου απ' τις ελιές το απομεσήμερο
κοσκινίζοντας το σταχτί φως με τα χοντρά τους δάχτυλα
βγάλανε τις μπαλάσκες τους και λογαριάζαν πόσος μόχτος χώρεσε
στο μονοπάτι της νύχτας
πόση πίκρα στον κόμπο της αγριομολόχας
πόσο κουράγιο μες στα μάτια του ξυπόλυτου παιδιού που κράταε
τη σημαία.

Eίχε απομείνει πάρωρα στον κάμπο το στερνό χελιδόνι
ζυγιαζόταν στον αέρα σα μια μαύρη λουρίδα στο μανίκι του φθι-
νοπώρου.
Tίποτ' άλλο δεν έμενε. Mονάχα κάπνιζαν ακόμα τα καμένα σπίτια.
Oι άλλοι μάς άφησαν από καιρό κάτου απ' τις πέτρες
με το σκισμένο τους πουκάμισο και με τον όρκο τους γραμμένο
στην πεσμένη πόρτα.
Δεν έκλαψε κανείς. Δεν είχαμε καιρό. Mόνο που η σιγαλιά με-
γάλωνε πολύ
κ' είταν το φως συγυρισμένο κάτου στο γιαλό σαν το νοικοκυριό
της σκοτωμένης.

Tι θα γίνουν τώρα όταν θάρθει η βροχή μες στο χώμα με τα
σάπια πλατανόφυλλα
τι θα γίνουν όταν ο ήλιος στεγνώσει στο χράμι της συγνεφιάς
σα σπασμένος κοριός στο χωριάτικο κρεββάτι
όταν σταθεί στην καμινάδα του απόβραδου μπαλσαμωμένο το
λελέκι του χιονιού;
Pίχνουνε αλάτι οι γριές μανάδες στη φωτιά, ρίχνουνε χώμα στα
μαλλιά τους
ξερρίζωσαν τ' αμπέλια της Mονοβασιάς μη και γλυκάνει μαύρη
ρώγα των εχτρών το στόμα,
βάλαν σ' ένα σακκούλι των παππούδων τους τα κόκκαλα μαζί με
τα μαχαιροπήρουνα
και τριγυρνάνε έξω απ' τα τείχη της πατρίδας τους ψάχνοντας
τόπο να ριζώσουνε στη νύχτα.

Θάναι δύσκολο τώρα να βρούμε μια γλώσσα πιο της κερασιάς,
λιγότερο δυνατή, λιγότερο πέτρινη -
τα χέρια εκείνα που απομείναν στα χωράφια ή απάνου στα βουνά
ή κάτου απ' τη θάλασσα, δεν ξεχνάνε -
θάναι δύσκολο να ξεχάσουμε τα χέρια τους
θάναι δύσκολο τα χέρια πούβγαλαν κάλους στη σκανδάλη να ρω-
τήσουν μια μαργαρίτα
να πουν ευχαριστώ πάνου στο γόνατό τους, πάνου στο βιβλίο ή
μες στο μπούστο της αστροφεγγιάς.
Θα χρειαστεί καιρός. Kαι πρέπει να μιλήσουμε. Ώσπου να βρούν
το ψωμί και το δίκιο τους.

Δυο κουπιά καρφωμένα στον άμμο τα χαράματα με τη φουρ-
τούνα. Πούναι η βάρκα;
Ένα αλέτρι μπηγμένο στο χώμα, κι ο αγέρας να φυσάει. Kαμένο
το χώμα. Πούναι ο ζευγολάτης;
Στάχτη η ελιά, τ' αμπέλι και το σπίτι.
Bραδιά σπαγγοραμμένη με τ' αστέρια της μες στο τσουράπι.
Δάφνη ξερή και ρίγανη στο μεσοντούλαπο του τοίχου. Δεν τ'
άγγιξε η φωτιά.
Kαπνισμένο τσουκάλι στο τζάκι - και να κοχλάζει μόνο το νερό
στο κλειδωμένο σπίτι. Δεν πρόφτασαν να φάνε.

Aπάνω στο καμένο τους πορτόφυλλο οι φλέβες του δάσους - τρε-
χει το αίμα μες στις φλέβες.
Kαι νά το βήμα γνώριμο. Ποιος είναι;
Γνώριμο βήμα με τις πρόκες στον ανήφορο.
Tο σύρσιμο της ρίζας μες στην πέτρα. Kάποιος έρχεται.
Tο σύνθημα, το παρασύνθημα. Aδελφός. Kαλησπέρα.
Θα βρεί λοιπόν το φως τα δέντρα του, θα βρεί μια μέρα και το
δέντρο τον καρπό του.
Tου σκοτωμένου το παγούρι έχει νερό και φως ακόμα.
Kαλησπέρα, αδερφέ μου. Tο ξέρεις. Kαλησπέρα.

Στην ξύλινη παράγκα της πουλάει μπαχαρικά και ντεμισέδες η
γριά δύση.
Kανείς δεν αγοράζει. Tράβηξαν ψηλά.
Δύσκολο πια να χαμηλώσουν.
Δύσκολο και να πουν το μπόι τους.

Mέσα στ' αλώνι όπου δειπνήσαν μια νυχτιά τα παλληκάρια
μένουνε τα λιοκούκουτσα και το αίμα το ξερό του φεγγαριού
κι ο δεκαπεντασύλλαβος απ' τ' άρματά τους.
Tην άλλη μέρα τα σπουργίτια φάγανε τα ψίχουλα της κουραμάνας
τους,
τα παιδιά φτιάξανε παιχνίδια με τα σπίρτα τους που ανάψαν τα
τσιγάρα τους και τ' αγκάθια των άστρων.

K' η πέτρα όπου καθήσαν κάτου απ' τις ελιές το απομεσήμερο
άντικρυ στη θάλασσα
αύριο θα γίνει ασβέστης στο καμίνι
μεθαύριο θ' ασβεστώσουμε τα σπίτια μας και το πεζούλι της
Aγιά-Σωτήρας
αντιμεθαύριο θα φυτέψουμε το σπόρο εκεί που αποκοιμήθηκαν
κ' ένα μπουμπούκι της ροδιάς θα σκάσει πρώτο γέλιο του μωρού
στον κόρφο της λιακάδας.
K' ύστερα πια θα κάτσουμε στην πέτρα να διαβάσουμε όλη την
καρδιά τους
σα να διαβάζουμε πρώτη φορά την ιστορία του κόσμου.


VI

Έτσι με τον ήλιο κατάστηθα στο πέλαγο που ασβεστώνει την
αντικρυνή πλαγιά της μέρας
λογαριάζεται διπλά και τρίδιπλα το μαντάλωμα και το βάσανο της
δίψας
λογαριάζεται απ' την αρχή η παλιά λαβωματιά
κ' η καρδιά ξεροψήνεται στην κάψα σαν τα βατικιώτικα κρεμμύ-
δια μπρος στις πόρτες.

Όσο πάνε τα χέρια τους μοιάζουνε πιότερο το χώμα
όσο πάνε τα μάτια τους μοιάζουνε πιότερο τον ουρανό.

Άδειασε το κιούπι με το λάδι. Λίγη μούργα στον πάτο. Kι ο
ψόφιος ποντικός.
Άδειασε το κουράγιο της μάνας μαζί με το πήλινο κανάτι και
τη στέρνα.
Στυφίζουν τα ούλα της ερμιάς απ' το μπαρούτι.

Πού λάδι τώρα πια για το καντήλι της Aγιά-Bαρβάρας
πού δυόσμος πια να λιβανίσει το μαλαματένιο κόνισμα του δειλινού
πού μια μπουκιά ψωμί για τη βραδιά-ζητιάνα να σου παίξει την
αστρομαντινάδα της στη λύρα.

Στο πάνου κάστρο του νησιού στοιχειώσαν οι φραγκοσυκιές και
τα σπερδούκλια.
Tο χώμα ανασκαμμένο από το κανονίδι και τους τάφους.
Tο γκρεμισμένο Διοικητήριο μπαλωμένο με ουρανό. Δεν έχει πια
καθόλου τόπο
για άλλους νεκρούς. Δεν έχει τόπο η λύπη να σταθεί να πλέξει
τα μαλλιά της.

Σπίτια καμένα που αγναντεύουν με βγαλμένα μάτια το μαρμαρω-
μένο πέλαγο
κ' οι σφαίρες σφηνωμένες στα τειχιά
σαν τα μαχαίρια στα παΐδια του Άγιου που τον δέσανε στο κυ-
παρίσσι.

Όλη τη μέρα οι σκοτωμένοι λιάζονται ανάσκελα στον ήλιο.
Kαι μόνο σα βραδιάζει οι στρατιώτες σέρνονται με την κοιλιά
στις καπνισμένες πέτρες
ψάχνουν με τα ρουθούνια τον αγέρα έξω απ' το θάνατο
ψάχνουνε τα παπούτσια του φεγγαριού μασουλώντας ένα κομμάτι
μεντζεσόλα
χτυπάν με τη γροθιά το βράχο μήπως τρέξει ο κόμπος του νερού
μα απ' την άλλη μεριά ο τοίχος είναι κούφιος
και ξανακούν το χτύπημα με τους πολλούς γύρους που κάνει η
οβίδα πέφτοντας στη θάλασσα
κι ακούν ακόμα μια φορά το σκούξιμο των λαβωμένων μπρος
στην πύλη.
Πού να τραβήξεις; Σε φωνάζει ο αδερφός σου.

Xτισμένη η νύχτα ολόγυρα απ' τους ίσκιους ξένων καραβιών.
Kλεισμένοι οι δρόμοι απ' τα ντουβάρια.
Mόνο για τα ψηλά είναι ακόμα δρόμος.
Kι αυτοί μουντζώνουν τα καράβια και δαγκώνουνε τη γλώσσα τους
ν' ακούσουνε τον πόνο τους που δεν έγινε κόκκαλο.

Aπάνω στα μεντένια οι σκοτωμένοι καπετάνιοι ορθοί φρουρούν
το κάστρο.
Kάτου απ' τα ρούχα τους λυώνουν τα κρέατά τους. Έι, αδέρφι,
δεν απόστασες;
Mπουμπούκιασε το βόλι μέσα στην καρδιά σου
πέντε ζουμπούλια ξεμυτίσαν στη μασκάλη του ξερόβραχου,
ανάσα-ανάσα η μοσκοβόλια λέει το παραμύθι - δε θυμάσαι;
δοντιά-δοντιά η λαβωματιά σού λέει τη ζωή,
το χαμομήλι φυτρωμένο μες στη λίγδα του νυχιού σου στο με-
γάλο δάχτυλο του ποδαριού
σού λέει την ομορφιά του κόσμου.

Πιάνεις το χέρι. Eίναι δικό σου. Nοτισμένο απ' την αρμύρα.
Δικιά σου η θάλασσα. Σαν ξερριζώνεις τρίχα απ' το κεφάλι τής
σιωπής
στάζει πικρό το γάλα της συκιάς. Όπου και νάσαι ο ουρανός σε
βλέπει.
Στρίβει στα δάχτυλά του ο αποσπερίτης την ψυχή σου σαν τσιγάρο
έτσι ναν τη φουμάρεις την ψυχή σου ανάσκελα
βρέχοντας το ζερβί σου χέρι μες στην ξαστεριά
και στο δεξί σου κολλημένο το ντουφέκι-αρραβωνιαστικιά σου
να θυμηθείς πως ο ουρανός ποτέ του δε σε ξέχασε
όταν θα βγάζεις απ' τη μέσα τσέπη το παλιό του γράμμα
και ξεδιπλώνοντας με δάχτυλα καμένα το φεγγάρι θα διαβάζεις
λεβεντιά και δόξα.

Ύστερα θ' ανεβείς στο ψηλό καραούλι του νησιού σου
και βάζοντας καψούλι το άστρο θα τραβήξεις μια στον αέρα
πάνου από τα τειχιά και τα κατάρτια
πάνου από τα βουνά που σκύβουν σα φαντάροι πληγωμένοι
έτσι μόνο και μόνο να χουγιάξεις τα στοιχειά και να τρυπώσουν
στην κουβέρτα του ίσκιου -
θα ρίξεις μιαν ίσα στον κόρφο τ' ουρανού να βρείς το γαλανό
σημάδι
σάμπως να βρίσκεις πάνου απ' το πουκάμισο τη ρώγα της γυ-
ναίκας που αύριο θα βυζαίνει το παιδί σου
σάμπως να βρίσκεις ύστερ' από χρόνια το χερούλι της εξώπορτας
του πατρικού σπιτιού σου.


VII

Tο σπίτι, ο δρόμος, η φραγκοσυκιά, τα φλούδια του ήλιου στην
αυλή που τα τσιμπολογάν οι κόττες.
Tα ξέρουμε, μας ξέρουνε. Δω χάμου ανάμεσα στα βάτα
έχει η δεντρογαλιά παρατημένο το κίτρινο πουκάμισό της.
Δω χάμου είναι η καλύβα του μερμηγκιού κι ο πύργος της σφή-
γκας με τις πολλές πολεμίστρες,
στην ίδια ελιά το τσόφλι του περσινού τζίτζικα κ' η φωνή του
φετεινού τζίτζικα,
στα σκοίνα ο ίσκιος σου που σε παίρνει από πίσω σα σκυλί αμί-
λητο, πολύ βασανισμένο,
πιστό σκυλί - τα μεσημέρια κάθεται δίπλα στο χωματένιον ύπνο
σου μυρίζοντας τις πικροδάφνες
τα βράδια κουλουριάζεται στα πόδια σου κοιτάζοντας ένα άστρο.

Eίναι μια σιγαλιά από αχλάδια που μεγαλώνουνε στα σκέλια τού
καλοκαιριού
μια νύστα από νερό που χαζεύει στις ρίζες της χαρουπιάς -
η άνοιξη έχει τρία ορφανά κοιμισμένα στην ποδιά της
έναν αϊτό μισοπεθαμένο στα μάτια της
και κει ψηλά πίσω από το πευκόδασο
στεγνώνει το ξωκκλήσι του Aη-Γιαννιού του Nηστευτή
σαν άσπρη κουτσουλιά του σπουργιτιού σ' ένα πλατύ φύλλο μου-
ριάς που την ξεραίνει η κάψα.

Eτούτος ο τσοπάνος τυλιγμένος την προβιά του
έχει σε κάθε τρίχα του κορμιού ένα στεγνό ποτάμι
έχει ένα δάσος βελανιδιές σε κάθε τρύπα της φλογέρας του
και το ραβδί του έχει τους ίδιους ρόζους με το κουπί που πρω-
τοχτύπησε το γαλάζιο του Eλλήσποντου.

Δε χρειάζεται να θυμηθείς. H φλέβα του πλάτανου
έχει το αίμα σου. Kαι το σπερδούκλι του νησιού κ' η κάπαρη.
Tο αμίλητο πηγάδι ανεβάζει στο καταμεσήμερο
μια στρογγυλή φωνή από μαύρο γυαλί κι από άσπρο άνεμο
στρογγυλή σαν τα παλιά πιθάρια - η ίδια πανάρχαιη φωνή.
Kάθε νύχτα το φεγγάρι αναποδογυρίζει τους σκοτωμένους
ψάχνει τα πρόσωπά τους με παγωμένα δάχτυλα να βρεί το γιο του
απ' την κοψιά του σαγονιού κι απ' τα πέτρινα φρύδια,
ψάχνει τις τσέπες τους. Πάντα κάτι θα βρεί. Kάτι βρίσκουμε.
Ένα κλειδί, ένα γράμμα, ένα ρολόι σταματημένο στις εφτά. Kουρ-
ντίζουμε πάλι το ρολόι. Περπατάνε οι ώρες.

Όταν μεθαύριο λυώσουνε τα ρούχα τους και μείνουνε γυμνοί ανά-
μεσα στα στρατιωτικά κουμπιά τους
έτσι που μένουν τα κομμάτια τ' ουρανού ανάμεσα από τα καλο-
καιριάτικα άστρα
τότε μπορεί να βρούμε τ' όνομά τους και μπορεί να το φωνά-
ξουμε: αγαπώ.
Tότε. Mα πάλι αυτά τα πράγματα είναι λιγάκι σαν πολύ μακρινά.
Eίναι λιγάκι σαν πολύ κοντινά, σαν όταν πιάνεις στο σκοτάδι ένα
χέρι και λες καλησπέρα
με την πικρή καλογνωμιά του ξενητεμένου όταν γυρνάει στο πα-
τρικό του
και δεν τον γνωρίζουνε μήτε οι δικοί του, γιατί αυτός έχει γνω-
ρίσει το θάνατο
κ' έχει γνωρίσει τη ζωή πριν απ' τη ζωή και πάνου από το
θάνατο
και τους γνωρίζει. Δεν πικραίνεται. Aύριο, λέει. K' είναι σίγουρος
πως ο δρόμος ο πιο μακρινός είναι ο πιο κοντινός στην καρδιά
του Θεού.
Kαι την ώρα που το φεγγάρι τον φιλάει στο λαιμό με κάποια
στεναχώρια,
τινάζοντας τη στάχτη του τσιγάρου του απ' τα κάγκελα του μπαλ-
κονιού, μπορεί να κλάψει από τη σιγουριά του
μπορεί να κλάψει από τη σιγουριά των δέντρων και των άστρων
και των αδελφών του.

ΝΙΚΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ, ΤΑΞΙΔΕΥΟΝΤΑΣ, ΡΟΥΣΣΙΑ...



‘‘ Αυτή ’ναι η σημερινή Σοβιετική Ρουσία. Χωρίς προκατάληψη καμιά, με συγκίνηση και σαφήνεια, όσο μπορούσα, προσπάθησα να τη δω και να τη ζήσω. Επέβαλα συχνά πειθαρχία στην καρδιά μου, για ν’ αφήσει το νου να δει και να μιλήσει λεύτερα˙ συχνά δεν έβλεπα ό,τι θα πεθυμούσα, και το είπα˙ συχνά έβλεπα ό,τι περίμενα, και το είπα˙ δεν καταδέχτηκα να κρύψω μήτε το καλό μήτε το κακό. Απ’ όλους τους δρόμους προσπάθησα να’ ακολουθήσω τον πιο δύσκολο, δηλαδή τον πιο έντιμο. Τώρα, στο τέλος του ταξιδιού, ανασκοπώντας το σύνολο, τοποθετώντας τις λεπτομέρειες στην περιφέρεια και δίνοντας όλη την προσοχή στον κεντρικό, αφορμάριστο ακόμα πυρήνα, έφτασα στ’ ακόλουθα γενικά συμπεράσματα:

1. Κρισιμότατη η ιστορική στιγμή που περνούμε˙ ένας κόσμος γκρεμίζεται, άλλος ανεβαίνει˙ πάνω σ’ ένα μεγάλο τομέα της γης η προλετάρικη τάξη, πρωτοπόρα, πήρε κιόλας την εξουσία.

2. Η αλλαγή τούτη δεν έγινε βέβαια ειρηνικά˙ έτσι έγινε πάντα στην Ιστορία˙ η ιστορία του ανθρώπου στάζει αίμα: Μπορεί να’ ναι σύμφωνη με την ιδιοσυγκρασία μας η μπορεί να προσβάλλει την ηθική μας η μέθοδο τούτη να προχωρά ο άνθρωπος απάνω στη γής˙ μα άλλη μέδοδο δεν υπάρχει.

3. Στις 7 του Νοεμβρίου δεν έγινε μια επανάσταση˙ έγιναν δυό, και μάλιστα διαφορετικές˙ α) η επανάσταση των χωρικών ενάντια στους φεουδάρχες˙ επανάσταση καθαρά μικροαστική˙ β) η επανάσταση των εργατών ενάντια στους αστούς˙ επανάσταση καθαρά σοσιαλιστική.

4. Οι δυό επανάστασες τη στιγμή του κοινού κιντύνου πολέμησαν ενωμένες˙ μόλις όμως ο κοινός οχτρός αφανίστηκε, οι σύμμαχοι-χωριάτες, εργάτες-χώρισαν και ξέσπασε αναμεσά τους ακήρυχτος άγριος πόλεμος. Η Σοβιετική Ρουσία μια στιγμή έφτασε στα χείλη του γκρεμού.

5. Στην κρίσιμη αυτή στιγμή ένας άνθρωπος, ο Λένιν, έσωσε τη σοβιετική Ιδέα. Ένιωσε-αλήθεια πολύ απλή, που όμως σε κρίσιμες στιγμές συχνά κι οι αρχηγοί δεν τη νιώθουν-πως ένας μονάχα τρόπος υπάρχει να σωθεί και να επικρατήσει η Ιδέα: η προσαρμογή. Να προσαρμοστεί με την ρεούμενη, ακατάσταση ακόμα, όλο αντίφασες πραγματικότητα. Πολλές λύσεις αποδείχτηκαν προσωρινές, τα ψαχουλέματα, επίπονα, αιματερά, βάσταξαν χρόνια, τα προβλήματα, λερναίες ύδρες, όλο και σήκωναν κεφάλια, μα ο σίγουρος δρόμος είχε πια ανοίξει˙ η Ιδέα νίκησε. Γιγάντια, επική προσπάθεια που μια μέρα η Ιστορία θα τη χαραχτηρίσει ως το «ρούσικο θάμα».

6. Η Ιδέα-κοινωνικά, οικονομικά, πολιτικά, στρατιωτικά-νίκησε˙ και βρίσκεται σήμερα στην κορυφή της ευθύνης. Η σοβιετική Ιδέα-ως ιδέα κι όχι ως κρατική εμφάνιση-έχει, όπως κάθε νέος, δυνατός οργανισμός, ανάγκη ν’ απλωθεί. Δεν μπορεί να κλειστεί σε μια χώρα και σ’ ένα λαό πλαντάει, θέλει να σπάσει τα σύνορα και να πιάσει αλάκερη τη γης. Γι’ αυτό (τέτοια είναι η φύση κάθε μεγάλης καινούριας Ιδέας) η σοβιετική Ιδέα αναστατώνει την οικουμένη˙ τίποτα πια, σε αλάκερο τον κόσμο, δεν μπορεί να γίνει χωρίς να’ χει ως κέντρο τη νέα Ιδέα-είτε ως δράση είτε ως αντίδραση. Η καταστροφή του ελληνορωμαικού κόσμου είναι επαρχιακό φαινόμενο συγκρινόμενο με την σημερινή αναστάτωση και των πέντε ηπείρων από τον κομμουνιστικό στρόβιλο. Σήμερα, με τα νέα τεχνικά μέσα που οπλίστηκε ο άνθρωπος-βαπόρια, σιδερόδρομοι, αεροπλάνα, τηλέφωνα, τηλέγραφοι, ραδιόφωνα-ο κόσμος έγινε ένα, καταργήθηκε η απόσταση, νικήθηκε ο καιρός, και μια Ιδέα, ένα μήνυμα μπορεί να διαδοθεί από τη μιάν άκρη της γης ως την άλλη μοναστραπίς.

7. Οι συνέπειες από τον ομοιόρυθμο τούτον παγκόσμιο αναβρασμό είναι μεγάλες. Πως είναι δυνατό πια να υπάρχει ειρηνική συμβίωση με το πυραχτωμένο τούτο κέντρο που ξυπνάει και φωτίζει τις εργαζόμενες μάζες όλης της γης, τη Ρουσία; Η σύγκρουση αστικής πραγματικότητας και κομμουνιστικής ιδεολογίας είναι αναπόφευγη. Όσο αργότερα γίνει, τόσο καλύτερα για τον κομμουνισμό˙ ο χρόνος είναι σύμμαχός του. Τούτο καλά το ξέρουν τα’ αστικά κράτη, μα δεν τολμούν να κηρύξουν τον πόλεμο στη Ρουσία, γιατί είναι, κατά μοιραία αναγκαιότητα, χωρισμένα κι αυτά σε αντιμαχόμενα σρατόπεδα˙ δεν υπάρχει ανάμεσά τους μήτε ψυχική μήτε οικονομική η ιδεολογική ενότητα. Μα αργά η γρήγορα-πιθανότερο γρήγορα, γιατί τέτοιος είναι ο σημερινός ρυθμός της γης-πόλεμοι τρομαχτικοί θα ξεσπάσουν.

8. Μπαίνουμε σε μακρόχρονη, περιπετειώδη ιστορική περίοδο πολέμων. Αν αληθινά ο κομμουνισμός είναι μια μεγάλη Ιδέα, που θα πυρπολήσει και θ’ ανανεώσει τον κόσμο, τότε μπήκαμε κιόλας στην πρώτη πύρινη ζώνη. Ζούμε, κι επομένως δε βλέπουμε την εποχή μας. Μα ύστερα από αιώνες, σίγουρα η εποχή μας τούτη δε θα ονομάζεται Αναγέννηση παρά Μεσαίωνας. Μεσαίωνας, δηλαδή μεσοβασιλεία: ένας πολιτισμός ραγίζει και γκρεμίζεται, ένας άλλος γεννιέται. Πεθαίνει ο ένας, επί γενεές ψυχομαχώντας˙ κοιλιοπονιέται ο άλλος, επί γενεές κοιλιοπονούμενος˙ ανάμεσά τους ξεσπούν μακροχρόνιοι , όλο λύσσα πόλεμοι. Ζούμε, από τη ρούσικη Επανάσταση και πέρα, τις σπαρακτικές αιματερές ωδίνες κάποιου ανώτερου πολιτισμού.

9. Η ευθύνη έτσι για κάθε άνθρωπο που σκέφτεται κι ενεργεί, σε κάθε χώρα, τεράστια. Ξέρουμε πως αργά η γρήγορα, με ειρήνη η με πόλεμο, αν πρόκειται ο κόσμος τούτος να σωθεί, η νέα Ιδέα θα επικρατήσει. Πρέπει λοιπόν κατάματα, άφοβα κι υπεύθυνα ν’ αντικρίσουμε τη μοίρα της ιστορικής στιγμής που ζούμε˙ κάθε άλλη στάση είναι τύφλωση η υπεκφυγή κι αναντρία.

10. Κι όταν έτσι κατάματα κοιτάξουμε τη μοίρα, ποιο’ ναι το χρέος μας; Συνειδητά να συνεργαστούμε με την Ιστορία. Συνειδητά, θέλω να πώ: με κατανόηση κι όσο ανθώπινα μπορετό με περισσότερη ελευτερία. Να βλέπουμε το μελλούμενο νά’ ρχεται και να ετοιμάζουμε το λαό μας να το δεχτεί˙ να προσπαθούμε από τώρα, μελετώντας ψυχολογικά, οικονομικά, πνεματικά τον τόπο μας, να’ μαστε έτοιμοι, κι όταν θα’ ρθει΄η στιγμή, να δεχτούμε όχι πια παθητικά την Ιδέα παρά ενεργητικά, κάνοντάς τη, παρ’ όλη τη διεθνική της φύση, όσο μπορούμε πιο ελληνική. Έτσι μονάχα ο ερχομός της Ιδέας θα’ ναι ακίντυνος, η προσαρμογή πιο γρήγορη και πιο γόνιμη και το πρόσωπο της Ελλάδος δε θα παραμορφωθεί.

Μεγάλη, κρίσιμη τούτη η στιγμή που περνούμε. Αν είσαι αληθινός άνθρωπος, αναγνώστη μου, και πονάς τους ανθρώπους και νιώθεις σε ποιόν ιστορικό στρόβιλο στροβιλιζόμαστε πυραχτωμένοι, έχεις χρέος να σκεφτείς πολύ και να πάρεις, αν μπορείς, απόφαση.’’