Πέμπτη, 18 Δεκεμβρίου 2008

Η ΑΝΑΛΥΤΙΚΗ ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ - ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ ΠΟΥ ΔΗΜΟΣΙΕΥΕΤΑΙ ΣΤΑ ΝΕΑ ΣΗΜΕΡΑ 18/12/2008


ΟΙ «ΜΠΑΤΣΟΙ»

Του Μίκη Θεοδωράκη

Όταν πρόκειται για εθνικούς, κοινωνικούς ή ιδεολογικούς αγώνες, το μίσος είναι αναπόφευκτο, γεννιέται αυθόρμητα. Θα πρέπει όμως τουλάχιστον να κατευθύνεται προς τη σωστή κατεύθυνση.
Σήμερα παρατηρώ ότι το μίσος των μαθητών ακολουθεί ένα μονόδρομο με στόχο τους αστυνομικούς, γεγονός που κατά τη γνώμη μου τους αποπροσανατολίζει στην αναζήτηση των αληθινών συνθηκών που τους οδήγησαν στη σημερινή θέση τους μέσα στο σχολείο και μέσα στην κοινωνία. Ενώ θα πρέπει να βρουν τα αληθινά αίτια και να αποκαλύψουν τους αληθινούς ενόχους και τους πραγματικούς λόγους για όσα γίνονται γύρω τους και γενικώτερα γύρω μας, στη χώρα μας και στην οικουμένη. Έτσι μοιάζει σαν κάποιοι να τους έβαλαν παρωπίδες, ώστε η οργή τους να διοχευτευθεί σε μια ομάδα συνανθρώπων μας, τους αστυνομικούς, που όταν δεν λειτουργούν σωστά, είναι απλά πιόνια του Συστήματος, που ΑΥΤΟ είναι υπόλογο για όλα, δηλαδή για την Παιδεία αλλά και για κάθε τι που αφορά τη λειτουργία της κοινωνίας, του κράτους και των υπηρεσιών του.
Και αναφέρω εδώ το παράδειγμα της γενιάς του 1-1-4 που όσον αφορά την Παιδεία έθεσε ως στόχο το 15% του Κρατικού Προϋπολογισμού. Είδαν δηλαδή οι νέοι της εποχής εκείνης την βασική αιτία για τα χάλια της Παιδείας μας, δηλαδή το οικονομικό.
Από κει και πέρα παρ’ ό,τι τότε η ελληνική αστυνομία είχε μια καθαρά φασιστική νοοτροπία και οι εκδηλώσεις βίας σε σύγκριση με το σήμερα ήταν εκατό φορές πιο πολλές και σοβαρές από πλευράς μαζικότητας και βιαιότητας (τα νοσοκομεία ήταν γεμάτα από νέους τραυματισμένους από την αστυνομική βία της εποχής), οι πρωτοπόροι νέοι εκείνης της εποχής, βασικά φοιτητές, μπορούσαν να δουν ελεύθερα, σφαιρικά και σε βάθος. Έτσι με το 1-1-4 έθεταν ως πρώτο καθήκον τους την υπεράσπιση του Συντάγματος, δηλαδή της ελευθερίας, της δημοκρατίας και των ατομικών δικαιωμάτων. Χτυπούσαν στην καρδιά της την αντιδραστική εξουσία (θρόνο, αστυνομοκρατία, Αμερικανοκρατία). Πάλευαν για την Κύπρο και αγωνίζονταν μαζικά για την Ειρήνη. Είχαν δηλαδή μπροστά τους ανοιχτούς ορίζοντες για ό,τι πραγματικά συνέβαινε στην χώρα τους αλλά και πέρα από τη χώρα τους. Ήταν άτομα ολοκληρωμένα και ελεύθερα, αν και τότε υπήρχαν όπως και σήμερα πονηρά «κέντρα» που προσπαθούσαν να περιορίσουν την οργή τους και να την διοχετεύσουν μόνο σε ένα λούκι, για τις δικές τους επιδιώξεις. Με μια λέξη να τους αποπροσανατολίσουν, όπως γίνεται τώρα.
Και για να πάω και πιο πέρα, εμείς οι νέοι της Εθνικής Αντίστασης και του Εμφυλίου, όπου οι χωροφύλακες και η αστυνομία ήταν απέναντί μας με όπλα που ξερνούσαν ομαδικό θάνατο, είχαμε την ψυχική και πνευματική δύναμη να βλέπουμε ότι σε πολλές περιπτώσεις αυτοί που σήμερα αποκαλούνται περιφρονητικά «μπάτσοι» ήταν παιδιά σαν κι εμάς παρασυρμένα από τη θύελλα των γεγονότων να κάνουν πράξεις που δεν ήθελαν. Δεν γενικεύαμε. Αντίθετα μπορούσαμε ακόμα και μέσα στις πιο κρίσιμες για μας συνθήκες να δούμε ότι δεν είναι το ίδιο όλοι και ότι ο πραγματικός ένοχος ήταν η Εξουσία, που είχε κατορθώσει να μας τυλίξει στα δίχτυα της, που έσταζαν αίμα και μίσος αδελφού προς αδελφό. Και πολλοί είχαν τότε ακόμα τη δύναμη να φωνάζουν μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα πριν σκοτωθούν «Αδέρφια, πεθαίνουμε και για τη δική σας ευτυχία».
Αναγκάστηκα να γράψω αυτό το σημείωμα με αφορμή κάποια εκπομπή με αγόρια και κορίτσια 15-16 ετών, που μιλούσαν στο ίδιο ακριβώς μοτίβο, λες και κάποια αόρατη δύναμη να είχε κατευθύνει την οργή, το μίσος και την σκέψη τους μόνο προς ένα στόχο. Και μάλιστα σε μια εποχή πολύπλοκη, όπου ο κόσμος έχει μικρύνει και το έξω μπερδεύεται με το μέσα και γίνονται όλα ένα κουβάρι. Πώς θα φτάσουμε έτσι στην ΑΙΤΙΑ του Κακού; Και πώς, αν δεν γνωρίζουμε τις πραγματικές αιτίες της κρίσης, θα μπορέσουμε να βρούμε τις λύσεις που πρέπει;
Και για να γυρίσω στα τελευταία γεγονότα, ο βίαιος θάνατος ενός παιδιού αποτελεί μια μεγάλη τραγωδία. Πρώτα για τη μάνα του, τον πατέρα του, τα αδέλφια του αλλά και για όλους τους νέους και τις νέες, για όλους εμάς, για όλη την κοινωνία. Ο θύτης είναι ένας αστυνομικός. Όμως αυτό δεν σημαίνει ότι όλοι οι σημερινοί αστυνομικοί είναι θύτες. Κάτι τέτοιο όχι μόνο δεν είναι αληθινό αλλά είναι και άδικο. Και μιλάει κάποιος που γνωρίζει πολύ καλά τι θα πει αστυνομία.
Γι’ αυτό θα πρέπει να αποφεύγουμε τις γενικεύσεις, γιατί έτσι οδηγούμε τους νέους σε λάθος δρόμο. Τους κρύβουμε το δάσος της πραγματικότητας με το δέντρο μιας εικονικής πραγματικότητας.
Θα ήθελα να μπορούσα να απευθυνθώ στους σημερινούς νέους και να τους πω: Κλείστε τα αυτιά σας στις γλοιώδεις κολακείες όσων προσπαθούν ουσιαστικά να εκτονώσουν την οργή και την ενέργειά σας σε ψεύτικους στόχους απομακρύνοντάς σας από τους πραγματικούς. «Αυτούς» εξυπηρετεί να τρώμε τις σάρκες μας στρεφόμενοι ο ένας κατά του άλλου. Ο στόχος όμως δεν είναι βέβαια αυτός που έχει το μαγαζί στο κέντρο της Αθήνας και βγάζει από αυτό το ψωμί του, τα φάρμακά του, τη μόρφωση του παιδιού του, όπως οι δικοί σας γονείς. Στα Ιουλιανά, μια από τις πιο ταραγμένες εποχές της ιστορίας μας, η νεολαία κατέβαινε κατά δεκάδες χιλιάδες στους δρόμους και ποτέ δεν είχαμε την παραμικρή καταστροφή, αν και θρηνούσαμε δύο νεκρούς, τον Λαμπράκη και τον Πέτρουλα, που σκοτώθηκαν αγωνιζόμενοι για ένα καλύτερο αύριο. Περιφρουρούσαμε τον αγώνα μας και γ’ αυτό ποτέ δεν έγινε τίποτα, δεν αφήσαμε εμείς να γίνει τίποτα που να τον αμαυρώνει.
Και συγχρόνως η γενιά αυτή δημιουργούσε. Ίσως ποτέ άλλοτε στη νεότερη ιστορία μας δεν είχαμε τόσα έργα σε όλους τους τομείς, ποίηση, λογοτεχνία, μουσική, σε όλες τις τέχνες, που έγιναν όπλο του αγώνα της νεολαίας, από ανθρώπους νέους που αγωνιζόταν και δημιουργούσαν.

ΒΓΑΛΤΕ ΤΙΣ ΚΟΥΚΟΥΛΕΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΚΟΥΚΟΥΛΟΦΟΡΟΥΣ.

Μην τους επιτρέπετε να στιγματίζουν τον αγώνα σας. Τι θα πει «κουκούλα»; Ο πραγματικός αγωνιστής και επαναστάτης ούτε ντρέπεται ούτε φοβάται να δείξει το πρόσωπό του. Μην αφήνετε να σπιλώνουν τη μνήμη του Αλέξανδρου συνδέοντας το πρόσωπό του και το όνομά του με εικόνες φρίκης. Είναι σαν να τον σκοτώνουν για άλλη μια φορά.

ΑΝΟΙΞΤΕ ΔΡΟΜΟΥΣ.

Αντισταθείτε στα εύκολα που τόσο ύπουλα βάζουν μπροστά σας προσπαθώντας να σας ξεγελάσουν ότι είναι δήθεν δικές σας επιλογές. Πάρτε τη ζωή στα χέρια σας και προχωρήστε μπροστά.

ΘΕΤΙΚΑ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΑ!

Αθήνα, 17.12.2008

8 σχόλια:

  1. Θα πω το εξής πάνω στο άρθρο του κυρίου Θεοδωράκη σαν απλή παρατήρηση-επιβεβαίωση των λεγομένων του: ούτε στόν Μαη του 68', ούτε στο πολυτεχνείο, ούτε στη νομική, ούτε στα Ιουλιανά, ούτε πουθενά, σε καμία μεγάλη εξέγερση-επανάσταση ανα τον κόσμο διαχρονικά, οι συμμετέχοντες αυτής φόραγαν κουκούλες... Μπράβο Μίκη για άλλη μια φορά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ανώνυμος18/12/08, 6:30 μ.μ.

    στις εξεγέρσεις που αναφέρεις η χρηση των χημικών δεν ήταν τόσο διαδεδομένη... δεν είναι καθόλου δύσκολο να γίνεις κουκουλοφόρος αν πας στο κέντρο της αθήνας αυτές τις μέρες. εγώ τουλάχιστον όσες φορές πήγα σε πορεία μια χαρά κουκουλοφορος έγινα. επιτέλους ας ασχοληθεί κάποιος με την ουσία.

    ελένη



    Γίνε κουκουλοφόρος!..

    Με τον ΑΝΔΡΕΑ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗ

    ΕΙΝΑΙ πολύ απλό! Σπας τον κουμπαρά, μετράς τα ψιλά, μπαίνεις στο μαγαζί προσέχοντας μην πέσεις πάνω στη βιτρίνα και... σπάσει, αγοράζεις ένα μπουφάν με κουκούλα και δεν ξαναβρέχεται ποτέ πια το κεφαλάκι σου. Ω, ναι! Είσαι πλέον ένας κουκουλοφόρος! Γνωστός για όσους σε γνωρίζουν και άγνωστος για όλους τους άλλους που δεν σε γνωρίζουν...

    ΘΑ έλεγα ότι έχουν κάλο στο μυαλό ή ότι παίρνουν ληγμένα ναρκωτικά όσοι στιγματίζουν ως κουκουλοφόρους τα δεκάδες χιλιάδες 15χρονα (διά να μην είπω: και 8χρονα!) που πολιόρκησαν τις τελευταίες μέρες όλα τα αστυνομικά τμήματα σε περισσότερες από 100 πόλεις και γειτονιές. Δεν το λέω όμως... Γιατί εκείνοι που αντιμετωπίζουν τούτους δω τους πιτσιρικάδες σαν τον εσωτερικό εχθρό με το κρυμμένο πρόσωπο ή είναι κατ' επάγγελμα καθεστωτικοί προβοκάτορες ή πρόκειται για τους γνωστούς πολιτικάντηδες που δεν θέλουν να καταλάβουν αυτό που συνέβη. Δεν έλαβαν το μήνυμα και φυσικά δεν επιθυμούν ν' αλλάξει τίποτα εδώ χάμου.

    ΑΝ κάποια φορά η ζωή σ' τα φέρει έτσι (και για τη «μαρίδα» ήταν η πρώτη φορά) να πετάξεις ένα νεραντζάκι, μια πετρούλα (διά να μην πούμε: μολότοφ), για να μη σε μαρκάρουν φοράς την κουκούλα που αγόρασες! Τόσο απλά... Και για ν' αποφύγεις τα δακρυγόνα ένα μαντιλάκι, κάτι, να καλύψεις το πρόσωπό σου. Τα παιδιά που πετούσαν νεράντζια στην κηδεία του Αλέξη ήταν... ακουκούλωτοι συμμαθητές του από τη σχολή Μωραΐτη. Οταν τους έριξαν χημικά έγιναν αναγκαστικά κουκουλοφόροι...

    ΓΙΑΤΙ δεν κάνουμε την πιο απλή σκέψη, αντί να υπερπολιτικοποιούμε γελοιωδώς τις αντιδράσεις των εφήβων. Εμείς μεγαλώσαμε σε αλάνες. Παίζαμε νεραντζοπόλεμο με παιδιά της απάνω γειτονιάς. Κάποια στιγμή η όλη φάση χόντρυνε και το μετατρέψαμε σε πετροπόλεμο. Μέχρι που άνοιξε ένα κεφαλάκι και βάλαμε τα κλάματα. Τούτα δω τα παιδάκια είναι κλεισμένα σαν αγριμάκια στα διαμερίσματα και δεν έχουν να παίξουν πουθενά. Πώς να εκτονωθούν; Επαθαν φοβερό ψυχολογικό σοκ με τη δολοφονία του συνομηλίκου τους, τα 'χουν σαλτάρει και με την εντατικοποίηση στα σχολεία - φροντιστήρια κι όταν άρχισε ο νεραντζοπόλεμος στα αστυνομικά τμήματα, μπήκαν στο παιχνίδι.

    ΤΟ 'ΧΟΥΜΕ ξαναγράψει. Κατηγορούσαν οι βολεμένοι τα σημερινά πιτσιρίκια ότι είναι αφάσια και απολίτικα. Αρπα την τώρα. Εμείς μεγαλώσαμε με ενοχές, τρώγαμε σφαλιάρα σβουριχτή από τον πατέρα μας άμα κάναμε αταξία. Τα παιδιά ετούτα τα πάρκαραν στους παιδικούς σταθμούς, οι γονείς τους δουλεύουν διπλοβάρδιες για να τα φέρουν βόλτα, δεν προλαβαίνουν να πολυασχοληθούν μαζί τους. Σ' όλα είναι πιο free και η βία που βιώνουν πλέον, ψυχολογική!

    ΕΜΕΙΣ τρώγαμε αποβολή αν μας μετρούσαν το μαλλί στην προσευχή και δεν ήμασταν κουρεμένοι με την ψιλή. Τα κορίτσια ήταν υποχρεωμένα να φοράνε μπλε καλοσιδερωμένες ποδιές, άσπρη κορδέλα στα μαλλιά και μια... κουκουβάγια στο πέτο. Μπαράκια δεν υπήρχαν. Τι να λέμε τώρα! Αμα κυκλοφορούσες μετά το σούρουπο σε συνελάμβαναν με την κατηγορία «επεριφέρετο ασκόπως», μας καρπάζωναν οι ασφαλίτες και το θεωρούσαμε φυσιολογικό...

    Η ΔΙΚΗ μας γενιά αντέδρασε δυναμικά και τ' άλλαξε όλα αυτά! Τα Γυμνάσια έγιναν μικτά (εμείς των αρρένων δεν τολμούσαμε να πλησιάσουμε το θηλέων) και τα σημερινά παιδιά πάνε στο σχολείο με πολύχρωμα ρούχα, με σκουλαρίκια, παραμάνες, δεν τα καταπιέζει για την εμφάνισή τους κανείς πια. Αλλαξε και η νοοτροπία: έχει μειωθεί η ενδοοικογενειακή βία. Είναι πιο ενημερωμένη κάθε νέα γενιά. Μπαίνει στο Ιντερνετ και μπορεί να τα μάθει όλα! Ενώ εμείς είχαμε την τύφλα μας.

    ΕΤΣΙ έχουν τα πράγματα, φίλε μου. Αν γινόταν σήμερα μια χούντα ξανά θα 'κανε χίλια Πολυτεχνεία σε χρόνο dt, με SMS από τα κινητά η νέα γενιά. Ευτυχώς έχουν βιώσει την ελευθερία και δεν ανέχονται καμιά καταπίεση. Γι' αυτό μπορούν να θυμώνουν, να οργίζονται όταν τους σταματάει ο μπάτσος με το παπάκι μετά τη συναυλία. Οταν τους πουλάει τσαμπουκά, τους προσβάλλει και χαλβαδιάζει το ωραίο το γκομενάκι που 'χουν στο πίσω κάθισμα. Και να τα κάνουν όλα λίμπα όταν δολοφονούν τον συμμαθητή τους.

    ΔΕΝ αξιολογείς που φώναζαν οι «βάζελοι» στο ποδόσφαιρο και προχθές στο μπάσκετ «μπάτσοι - γουρούνια - δολοφόνοι»; Είναι όλη η βαζελοεξέδρα φιλο-κουκουλοφορέ; Διαβάζουν βιβλία του Μπακούνιν στο ημίχρονο; Πόσα θες να μας τρελάνεις; Μήπως εσύ φοράς κουκούλα στο μυαλό;


    ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 13/12/2008

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Δηλαδή Ελένη θέλεις να μας πεις οτι οι κουκουλοφόροι φοράνε κουκούλες εξαιτίας των χημικών? Έλεος! Φοράνε κουκούλες επειδή δεν έχουν τον ανδρισμό να κάνουν οτι κάνουν ανοιχτά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ευτυχώς που υπάρχει και αυτός ο άνθρωπος και βάζει τα πράγματα στην σωστή τους βάση....ένας άνθρωπος που τράβηξε τα πάνδεινα και δεν φόρεσε ποτέ του κουκούλα...
    Η κουκούλα κατ' εμέ σκοπό έχει την τυφλή και ατελείωτη βία. Βία για την βία δηλαδή...Τα σπάμε για να δείξουμε οτι κάνουμε κάτι...Στην ουσία μόνο τα μάτια μας βγάζουμε....
    Όλοι οι αγωνιστές στην Ελλάδα δεν φόρεσαν ποτέ κουκούλα γιατί πίστευαν στο δίκιο του αγώνα τους. Δεν είχαν κανένα πρόβλημα να φανούν τα πρόσωπα τους γιατί δεν ντρεπόντουσαν για τις πράξεις τους, και ας ήξεραν τις συνέπειες...
    Στόχος είναι η εξουσία και μόνο αυτή, η εξουσία η οποία βγάζει το πιο ζωντανό κομμάτι της Ελληνικής κοινωνίας έξω...έξω απο τα πάντα....
    Και αν κάποιος πεί οτι και η αστυνομία είναι μια μορφή εξουσίας, αυτό που έχω να πώ είναι οτι η αστυνομία είναι όργανο της εξουσίας, το κεφάλι είναι αυτό που πρέπει να χτυπηθεί.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Οι κουκουλοφόροι είναι μια όψη του νομίσματος των γεγονότων. Αν εστιάσεις μονάχα εκεί, έχεις χάσει την ουσία των εξελίξεων. Αν είχες κατέβει στις τελευταίες πορείες θα είχες διαπιστώσει ότι πολλά σπασίματα γίνονται και από μη "κουκουλοφόρους", όπως τους λέει η εξουσία.
    Αν είχες δει τους αστυνομικούς, θα έβλεπες ότι αρνιόντουσαν να δώσουν τα στοιχεία τους όταν ξυλοκοπούσαν αδικαιολόγητα διαδηλώτές. Αυτοί τι είναι;
    Επίσης να σου θυμίσω ότι οι εποχές αλλάζουν. Ο γνωστός subcommandate Marcos είναι κουκουλοφόρος. Άρα τον καταδικάζουμε κι αυτόν;
    Γιατί να ακούμε μόνο το Θοδωράκη; Ας δούμε τι λένε κι άλλοι διαννούμενοι. Ψάξε και βρες επίσης τις δηλώσεις του Θ.Μικρούτσικου στο City FM.

    Απόσπασμα από άρθρο του Ν.Δήμου:
    Ήταν η εξέγερση που δεν έγινε το Νοέμβρη του 1973, όταν μία ομάδα παιδιών κλείστηκε στο Πολυτεχνείο. Μάταια ο παράνομος ραδιοφωνικός σταθμός του καλούσε το λαό της Αθήνας να κατέβει στους δρόμους. Ελάχιστοι πήγαν, ούτε το 0,5%. Οι περισσότεροι προσπερνούσαν, αδιάφοροι ή φοβισμένοι. Ελπίζοντας βέβαια μέσα τους, αλλά χωρίς να το δείχνουν.
    Οι ιστορικοί του μέλλοντος θα έχουν πολλή δουλειά για να τεκμηριώσουν, να αναλύσουν, να ερμηνεύσουν τι ακριβώς συνέβη στην Ελλάδα (ναι, σε όλη την Ελλάδα - ακόμα και σε κωμοπόλεις) το Δεκέμβριο του 2008.
    Εμείς που βλέπουμε τα πράγματα από πολύ κοντά, σχεδόν από μέσα, επηρεασμένοι ο καθένας από τη δική του τοποθέτηση, μπορούμε να δούμε μόνο μεμονωμένες όψεις. Ο ένας εκθειάζει την κινητοποίηση των 15άρηδων, ο άλλος καταδικάζει τα σπασίματα, οι μεν αναθεματίζουν την αστυνομία για τη δράση της και οι δε για την αδράνειά της. Άλλοι εστιάζουν στους κουκουλοφόρους και άλλοι στους προβοκάτορες, στους πλιατσικολόγους ή στους μπαχαλάκηδες.
    Πλήρες Άρθρο

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Ανώνυμος19/12/08, 2:14 μ.μ.

    Καλησπέρα,
    Θα συμφωνήσω απόλυτα με την τοποθέτηση του Μίκη Θεοδωράκη, απ' όσους και όσα άκουσα όλες αυτές τις μέρες νομίζω οτι ήταν ο μόνος που έπιασε την ουσία των πραγμάτων.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. kosmonauti,
    Φυσικά και καταδικάζω τους κουκουλοφόρους και όλους όσοι καταστρέφουν έστω και το παραμικρό. Δηλ, άμα καεί όλη η Αθήνα μέχρι και το τελευταίο τετραγωνικό έχουμε καταφέρει κάτι; Το να τα σπάει ο άλλος απο άποψη δεν το καταλαβαίνω. Αλλά ακόμα ακόμα και έτσι να είναι γιατί χρειάζεται την κουκούλα για να το κάνει; Γιατί επιλέγει να κρύψει το πρόσωπο του; Αν αυτοί οι κουκουλοφόροι ανήκουν σε άλλα κέντρα τότε η κουβέντα πάει αλλού και υπάρχουν ορισμένα ντοκουμέντα που δείχνουν να υποστηρίζουν κάτι τέτοιο. Τώρα για τον Marcos που λές, εγώ πραγματικά το καταδικάζω. Δεν μπορώ να καταλάβω τι σημαίνει να είσαι "επαναστάτης με κουκούλα". Εξάλλου ο Marcos κάνει ένοπλο αγώνα. Αυτό θέλουμε και εμείς για την χώρα μας; Να πάρουμε ένα καλάσνικοφ και να πάρουμε τα βουνά;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Aπαντώ στόν Κοsmonauti,

    To άρθρο του Μίκη Θεοδωράκη αναφέρεται σε πάρα πολλά πράγματα ουσίας και δεν εστιάζει μόνο στούς κουκουλοφόρους, πραγματικά δεν νομίζω οτι υπήρξε τόσο κρυστάλλινη ανάλυση των γεγονότων σε πλήρες επίπεδο απο κάποιον άλλον. Εγώ προσωπικά Kosmonauti σέβομαι όλες τις απόψεις, αλλά υποστηρίζω κυρίως απόψεις ανθρώπων που έχουν συναίσθηση της κοινωνικής ευθύνης, έχουν σπουδαία προσωπικότητα, πολλές ''γνώσεις'' πάνω στο θέμα, διεθνή αναγνώριση σαν Έλληνες, υψηλό κύρος, και ανθρώπους δηλαδή που έχουν καταθέσει διαχρονικά τα διαπιστευτήριά τους σε αυτή την χώρα και οχι μόνο.
    Γι' αυτό νομίζω οτι είναι ατυχής η σύγκριση των λεγομένων του Μίκη Θεοδωράκη με τα λεγόμενα του θάνου Μικρούτσικου, του Ν.Δήμου η πολύ περισσότερο με τα λεγόμενα του Ανδρέα Ρουμελιώτη, για τον πολύ απλό λόγο οτι δεν πλησιάζουν καν το ειδικό βάρος και την καταξίωση του Μίκη Θεοδωράκη.
    Κάτι τελευταίο και κλείνω το σχόλιο,
    Eπίσης θα έλεγα οτι ήταν ατυχής η σύγκριση του ΣΠΟΥΔΑΙΟΥ subcomandante Marcos, ηγέτη των Ζαπατίστας, με τους μπάχαλους των εξαρχείων...

    Τα λέμε

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Σχολιάστε Ελεύθερα