Πέμπτη, 16 Ιανουαρίου 2014

Περί Ιδεολογίας

"Mπορείς να κοροϊδεύεις πολλούς για λίγο. Μπορείς να κοροϊδεύεις λίγους για πολύ. Αλλά δεν μπορείς να τους κοροϊδεύεις όλους για πάντα..."

Γράφει ο Στέντορας
Ο κάθε άνθρωπος που ακολουθεί και ιδιαίτερα διακηρύσσει μια ιδεολογία, οφείλει να εφαρμόζει στην πράξη, σε έναν μεγάλο βαθμό, στην καθημερινή του ζωή, εκείνα που διακηρύσσει και που πρεσβεύει η ιδεολογία αυτή. Όχι υποκριτικά, αλλά αληθινά. Όχι με το σταγονόμετρο, αλλά διαρκώς. Όχι επιλεκτικά, αλλά συνολικά. 

Να αποτελεί βίωμα, στάση και επιλογή ζωής, που γίνεται κάθε ώρα και στιγμή, ακόμα και πίσω από κλειστές πόρτες.

Με απλά λόγια, να συμβαδίζει η πράξη με την θεωρία στην καθημερινή μας ζωή.

Η ιδεολογία (όποια ιδεολογία και αν είναι αυτή) εάν δεν συνοδεύεται από άλλα, επίσης πολύ σημαντικά πράγματα, του προσώπου ή και των ομάδων που υποτίθεται ότι την κουβαλούν, την ακολουθούν και την διαδίδουν, καταντάει να γίνεται κενή, γραφική, ανούσια και μη ωφέλιμη προς τις διάφορες κοινωνικές ομάδες στις οποίες απευθύνεται ή ακόμα χειρότερα και προς το σύνολο της κοινωνίας.

Σε μεγαλύτερο βαθμό απ' την ίδια την ιδεολογία, γραφική φιγούρα γίνεται και φαίνεται εκείνος/εκείνη που την διακηρύσσει χωρίς τα απαραίτητα πρόσθετα αυτά στοιχεία και χωρίς την παράλληλη ταύτιση της θεωρίας με την πράξη στην καθημερινή του ζωή.

Το αποτέλεσμα είναι ότι με αυτήν την πρακτική (της γραφικής φιγούρας) τελικά απαξιώνεται:

πρώτον, η ίδια η ιδεολογία, η οποία καταντά να μην έχει κανένα αντίκρυσμα και καμία αξιοπιστία μέσα στην κοινωνία,
δεύτερον το πρόσωπο που την διακηρύττει και την διαδίδει
και τρίτον απαξιώνεται και τελικά διαλύεται, η ίδια η συλλογικότητα - ομάδα - κίνημα - κίνηση που φέρει αυτήν την ιδεολογία.

Τα στοιχεία αυτά (ιδιαίτερα εάν μιλάμε για ιδεολογίες αριστερών και προοδευτικών τάσεων), είναι πρωτίστως το ήθος,​ η ειλικρίνεια, η ντομπροσύνη, η καλοσύνη, ο ανθρωπισμός, η ανιδιοτέλεια, η αλληλεγγύη, η ανυστερόβουλη αγάπη προς τον συνάνθρωπο και κυρίως, η απόλυτη απαλοιφή του ΕΓΩ. Δευτερευόντως είναι τα κοινωνικά και πολιτικά προτάγματα που εμπεριέχει η ίδια η ιδεολογία, τα οποία όμως επίσης οφείλει να εφαρμόζει στην πράξη και στην καθημερινή του ζωή το πρόσωπο που την διακηρύττει.

Σε αντίθετη περίπτωση το πρόσωπο αυτό χάνει οποιαδήποτε νομιμοποίηση να το κάνει, χάνει την αξιοπιστία του ολοκληρωτικά απέναντι στο σύνολο του ακροατηρίου του (συλλογικότητα - ομάδα - κίνηση - κίνημα) και τελικά μένει εκτεθειμένο, ντροπιασμένο, απαξιωμένο και μόνο. Oριστικά και αμετάκλητα.

Αυτό είναι νομοτέλεια στις ανθρώπινες σχέσεις και ιδιαίτερα στις σχέσεις των κοινωνικοπολιτικών και δη προοδευτικών συλλογικοτήτων, τις οποίες όμως σχέσεις εμείς οι ίδιοι δημιουργούμε ή καταστρέφουμε με την στάση και τις πράξεις μας μέσα στην συλλογικότητα.

5 σχόλια:

  1. Εάν θεωρία και πράξη δεν συμπίπτουν τότε μιλάμε για υποκρισία όπως σωστά στο κείμενο αναφέρεται.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μαίρη Κατίκκη16/1/14, 2:46 μ.μ.

      Υποκρισία που στην εποχή μας περισσεύει, Ειρήνη!

      Διαγραφή
  2. Ανώνυμος21/1/14, 1:12 π.μ.

    Και εσείς που τα γράφετε αυτά και αυτοχρίζεσθε κριτές των άλλων, τα τηρείτε όλα αυτά; Αν ναι πώς αποδικνεύεται αυτό;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Οι παροικούντες στην Ιερουσαλήμ γνωρίζουν.

      Διαγραφή

Σχολιάστε Ελεύθερα